ο αποχαιρετισμός .

Όρθιοι κάτω από την τέντα του περίπτερου
- μη φανταστείς
πως απαίτηση είχα
αλλιώς να τους σκεφτείς
καθιστούς ή ξαπλωμένους
καταμεσίς του δρόμου
μα σκέψου και μένα
που να αποδώσω ήθελα
λιτά
στη σκηνή και τους πρωταγωνιστές μου
τις συνέπειες στη συμπεριφορά
από του κόσμου την γύρω παρουσία-
σ' ένα αποχαιρετισμό
με χειραψία τυπική
περιορίστηκαν
εγκλείοντας ο καθένας
νόημα δικό του στην κίνηση
Έτσι, έκπληκτη
βρέθηκε να χαιρετά
μια παλάμη παγωμένη
παρά τον καύσωνα
των εξωτερικών καιρικών συνθηκών
και των δικών της εσωτερικών
Ώσπου να ολοκληρωθεί η παρατήρηση
μεσαίος και δείκτης
ακολουθούσαν την κίνηση του αντίχειρα
κατά μήκος της παλάμης
κι απ' τις δυο πλευρές
εγχέοντας θαρρείς μέσω αφής
ρίζες* από την δική της ουσία
έγνοιας και πραγματικότητας
στα επιθηλιακά κύτταρα του άντρα
με μιαν ιδιόχειρη αφιέρωση
όσο διήρκεσε το έκπληκτο
στο άγγιγμα
βλέμμα εκείνου

η αγάπη
φωτίζει
τις νύχτες του μυαλού μου
όσο τα ξωτικά
χορεύουν
στις άκρες της σκέψης μου

Έπειτα αποχωρίστηκαν
τα βλέμματα κι οι παλάμες
Δυο λόγια επόμενα
και τα πράγματα εξελίχθηκαν
σε κατευθύνσεις αντίθετες
Εκείνη, στράφηκε αριστερά
και πριν στρίψει στη γωνία
απ' όπου θα τον έχανε διά παντός
από την οπτική της
κοντοστάθηκε σε μια βιτρίνα
να προκαλέσει την αλλαγή στη σκέψη
Αργότερα πολύ
θα μετρούσε και την κατάσταση

* ως ρίζες

αναφέρονται τα χημικά ιόντα

τα οποία δεν μπορούν να υπάρξουν από μόνα τους

και τείνουν σε ενώσεις

συμμετέχοντας έτσι

στον σχηματισμό

διαφόρων ουσιών

εδώ, μεταφορικά

©Assimina

στο ζαχαροπλαστείο "Βυζάντιο" .

Στο τραπεζάκι

δεξιά από την είσοδο

τρεις άντρες

Πανεπιστημιακοί μα δεν τους τό 'κανες

δίχως τη σιγουριά να υποστηρίζει το εγώ τους

κοινωνικά άπειροι κατά τα φαινόμενα

σχολίαζαν

κρίνοντας την επίδοση στην γνώση

από το βάθος του ντεκολτέ και την στάση του σώματος

-όχι αδικαιολόγητα

Στο τραπεζάκι

τα τυπικά

Γλυκά παραδοσιακά

καφέδες ευρωπαϊκοί

ανάμεικτα

Κι η ώρα που λιγόστευε
φέρνοντάς τους πιο κοντά στην αναχώρηση
από την πόλη που όφειλαν να υπηρετήσουν τις ανάγκες της
-και τις συνήθειές της ίσως

αλλά εκείνοι

αποστασιοποιημένοι

διαρκώς αναχωρούσαν

Στο πατάρι

ησυχία

Ήχοι ξύλου που ταλαντεύεται

με την συχνότητα των βημάτων μου

Φως

εκκλησίας σε βρεγμένο σούρουπο

Στη γωνιά

κατάνυξη υποταγμένη στη φανταστική παρουσία

ανθρώπων άξιων

μιας εποχής πέραν των τυπικών διαστάσεων

Είρωνας στην προσέγγισή του, ο ένας

Πληθωρικός στον παρορμητισμό του, ο άλλος

Διεισδυτικός σε βλέμμα και σκέψη, ο τρίτος

Κι ένας τέταρτος

ο Γκάτσος

Έξω

η νύχτα ντυμένη την φαντασία μου

κι ένα χαμόγελο Σειρήνας

κερνά ηδύποτα τους αναχωρητές...

ζαχαροπλαστείο "Βυζάντιο"

[ Ξάνθη ]

3*6






©Assimina

η ημέρα που δεν είχε τίποτα .

Η ημέρα ξυπνούσε διαθλώμενη σε σύννεφο Ιούνη.

Πριν αυτό συμβεί, δεκοχτούρες και κοτσύφια κέντησαν νότες στο ντεκολτέ της.
Ένα απρόσμενα δροσερό αεράκι έσπρωξε τα μαλλιά της από την μια μεριά του κεφαλιού κι όπως εκείνη έγειρε προς τα εκεί, η πρώτη καλημέρα απίθωσε φιλί υπόμνηση αγάπης στο γερτό λαιμό της.
Ο πρωινός καφές ενεργοποίησε γευστικά τους αισθητήρες τής γλώσσας κι ύγρανε απολαυστικά τον ουρανίσκο της.
Οι επόμενες καλημέρες και χαμόγελα σμίλεψαν σκουλαρίκια ανοιχτής αποδοχής στ’ αφτιά της και η αναστάτωση στην αίθουσα από την αναμονή των αποτελεσμάτων έραψε παραπανίσια μεταλλικά τρουκς στο ζωνάκι της φούστα της.
Την ώρα που το χαμόγελο μελαγχολίας που στα χείλη του αγοριού έγραφε μετεξεταστέος χάριζε σε κείνη εμπιστοσύνη κι ελπίδα, μια διένεξη από ανταγωνισμό ξήλωσε την μπροστινή ραφή της αυτοκυριαρχίας της καθιστώντας την απολογητική.
Τότε κι ο Ιούνης έσφιξε δυνατά στα χέρια του το πρόσωπό της κι άφησε ηχηρό φιλί θαυμασμού κι εκτίμησης στο μάγουλό της. Αμήχανη από τ’ αναπάντεχο και την δύναμη της εκδήλωσης, έσκυψε το κεφάλι να μην σχολιαστεί η χαρά κι η έκπληξή της.
Κι όπως τα πράγματα παίζουν πινκ πονκ ανάμεσα σε δότη, παραλήπτη και περιβάλλον, την επόμενη στιγμή η έκπληξη κι η ευχαρίστηση του γονιού γέμιζε καραμέλες γεμιστές με κακάο ευχαριστιών τις τσέπες της όπως εκείνες οι καραμέλες του αστακού που την κέρναγαν οι θείοι της μικρή, όταν απέδωσε τις ξεχωριστές παρατηρήσεις της για τα παιδιά τους.

Καθώς το μεσημέρι πήρε να αγκαλιάζει την μέση της, η ζέστα ίδρωνε το αυλάκι της πλάτης και τις καμπύλες των γοφών της. Ένα άγγιγμα αντρικό στο στήθος κι ακόμη ένα στην κοιλιά αναστάτωσαν τις σφύζουσες ορμόνες της. Στο λευκό των ματιών της γράφηκε η επιθυμία και τα χείλη παραδόθηκαν μισάνοιχτα.
Απόγεμα κι άνεμος αιφνίδιος εισχώρησε στα εντός της οικίας και, κρύβοντας το πρόσωπό του πίσω απο την κουρτίνα, χάιδεψε το χαλαρό κορμί της. Την ίδια ώρα μια ηλιαχτίδα της Δύσης ξέφευγε από τον προορισμό της και ξάφνιαζε την ίριδα του ματιού της. Στο άσπρο μαντήλι που έβγαλε για να στεγνώσει τον αιφνιδιασμό, η αχτίδα που ξεστράτισε πρόλαβε να γράψει με κόκκινη μεταξωτή κλωστή το μονόγραμμά της. Ένα άλφα πλαγιαστό με το αριστερό του άκρο τυλιγμένο σαν ουρά γάτας που προκαλεί το αρσενικό και το δεξί στητό σαν άντρας αγέρωχος και σίγουρος για τον εαυτό του.
Η βαθειά γλυκιά γεύση μιας φέτας καρπούζι ικανοποίησε τα σωθικά της τακτοποιώντας μιαν πιέτα λίγο πιο πάνω από το στρίφωμα της φούστας της.

Κι εκεί, στο στρίφωμα της μέρας, καθώς αυτή χανόταν στα πρώτα φώτα των λαμπτήρων που ίσιωναν τις αποστάσεις ανάμεσα σε εκείνη και την επομένη, ένα υπόλοιπο επιθυμιών ενσωματώθηκε σε ένα κλικ. Εισερχόμενα μηδέν. Κι όσο η ματιά αισθητοποιούσε το ερέθισμα, η αποστολή συμπεράσματος συνετελέσθη ακαριαία και το παντατίφ με την πολύτιμη πέτρα Η_μέρα_δεν_είχε_και_πάλι_τίποτα, καρφιτσώθηκε στο ύψος της καρδιάς.

Νύχτωνε.

* νοιώθω την ανάγκη να αφιερώσω αυτή την ανάρτηση σε τρεις γυναίκες
όχι γιατί τις αφορά αλλά γιατί με συντρόφευσαν με τον ιδιαίτερο τρόπο που κοιτάνε τα πράγματα

στην Ελένη που σαν blogger, είχε γράψει εκείνο το δυνατό: "η κυρία Κ" και το υπέροχο: "άλλοι ανακυκλώνουν σακκούλες και χαρτί, εγώ ανακυκλώνω τους φίλους μου.." - ένας δυο από αυτούς που μπαίνουν ακόμη εδώ θα τα θυμούνται
στην καλόγνωμη και γλυκομίλητη Διονυσία Μπάκα που χρόνια τώρα, συνοδεύει το πρωινό μου ξεκίνημα στην συχνότητα του Μελωδία
στην γλυκιά Σταυρούλα Σκαλίδη με τα μοναδικής έγνοιας προς τον άνθρωπο, Στιγμιότυπα της και τις άλλες της αναρτήσεις

σε όλους που αποθέσαμε σε λάθος τόπο τις προσδοκίες μας....

υγ.
η μέρα αυτή
2 του Ιούλη
μοιάζει να ασθμαίνει ίδια
με τις 28 του προηγούμενου
ημέρα ολοκλήρωσης του πνευματικού αυτού "σκαριφήματος".
ας την εξευμενίσω
με το δώρο που προγραμματίστηκε
για την 6η του τρέχοντος μήνα.

ίλεων έλεος
δόξα την υπερβολή
...

©Assimina

καταβολισμός * .

Από ώρα

ο ουρανός δήλωνε

την επιδίωξη του να τον προσέξεις

Μα εσύ

ιχνηλατούσες

έλεγες

στα γύρω καλντερίμια

του Μάνου την παρελθούσα παρουσία

Εις μάτην

Θαμμένη κάτω από GTi κι αμάξια διαφόρων κυβικών

απαξίωνε θαρρείς

τους λόγους της μαρτυρίας του

Δυο τρία άτομα μόνο

ντόπιοι και ξένοι

δηλωτικά των καιρών και της εποχής

ενδεχομένως και των συνηθειών του τόπου

εναλλάχθηκαν στο σκηνικό

πιστοποιώντας τις αρχικές σου υποθέσεις

-τα μυστικά της πόλης

βρίσκονται πίσω από τις πόρτες ακόμη-

Τότε κι αυτός

-ο ουρανός-
έβρεξε θυμό

για την προσοχή που δεν του έδωσες

ή για να σε απομακρύνει

από την αλήθεια που αποκαλυπτόταν

Και την ώρα ακριβώς

που τα θυρόφυλλα

έκλειναν

από φόβο μην παρεισφρήσει η οργή

στο τεχνολογικά άρτια οργανωμένο παρόν

μια σκεπή δάκρυσε λησμονιά στον αριστερό σου ώμο

όσο η βροχή νότιζε το μυαλό και το κορμί σου

Στο μπακάλικο

τρεις άνθρωποι

άγνωστοι μεταξύ τους

άρπαξαν την ευκαιρία να μιλήσουν για πολλά

Έγινες ένα μαζί τους

Η κουβέντα άνοιξε

Κι ο ουρανός το ίδιο


Αργότερα, λίγο πιο κάτω

"το Βυζάντιο"

σε υποδεχόταν φιλικά

αποκαλύπτοντας

καταιγίδα στα λιθόστρωτα

(Ξάνθη)

3*6

* καταβολισμός:

το σύνολο των φαινομένων

κατά τα οποία

αποδομείται ζώσα ύλη

σε απλούστερες ουσίες

με ταυτόχρονη απελευθέρωση

ενέργειας

-εδώ χρησιμοποιείται μεταφορικά-

©Assimina

το μικρό φιλί .

Δώσ' μου ένα μικρό φιλί
ένα γλυκό φιλάκι
Να κελαηδάει σα πουλί
νάναι λευκό κρινάκι

Δώσ' μου ένα μικρό φιλί
ένα χελιδονάκι
να φτερουγάει σα ψυχή
μεσ' του λαιμού τ' αυλάκι

Ν' ανοίξει το πανώχειλο
σα φύλλο από πλατάνι
και στον κρινένιο μου λαιμό
να πλέξει ένα στεφάνι

μαργαριταρένια σ΄αγαπώ
να δέσει με κοράλλι
και στου αφτιού μου το λοβό
ενώτιο λειψό φεγγάρι


17*6*09

"Στέφανε"

έχεις μήνυμα

...

©Assimina

ένοικος .

μην απορείς κι ανησυχείς

που ελεύθερο όρισα

ενοικιοστάσιο

την αγκαλιά μου

από φόβο είναι

μη κάποτε ακούσω

πως έμεινες κοντά μου

όπως ο άνθρωπος που αγάπησε τον τόπο του

γιατί δεν είχε πουθενά αλλού να πάει
...

12*6*09

©Assimina

έποικοι ερωτοτροπισμοί .

"αντ-έρως"

λάδι σε καμβά

έργο της Έφης Κατσώνη

το μεσημέρι κάθισε αποκαμωμένο στην άκρη του κρεβατιού

κι αυτό γούβιασε

για να δεχτεί στην αγκαλιά του

το κουρασμένο σώμα

Είχε ώρα που η νύχτα τέντωνε το κορμί της πάνω από την πόλη

αναποφάσιστη καθώς η Ζέστη δεν την άφηνε σε ησυχία

Τρύπωνε σε όλες της τίς κοιλότητες και την ίδρωνε

μ' ένα τρόπο που αντιφέγγιζε θαρρείς στο σκοτάδι

αδήλωτες επιθυμίες

με το μισόφεγγο της ενοχής

που συγκέντρωνε πάνω του τα βλέμματα περίεργων

Κι αυτή, η Νύχτα, ανέτασσε το σώμα της

πότε έτσι, πότε αλλιώς

σα γυναίκα που καλούσε σε έρωτα

Τότε ένας άνεμος διάτρητος

τόσο που καταντούσε ασαφής

με 'κείνη την ασάφεια μιας τρυφερότητας

απαγορευμένης να εκφραστεί

κι επομένως αντρικής

ταξίδεψε από άλλα μήκη και πλάτη

κι απαλός σαν την ανάσα μωρού σε ύπνο

γύρεψε να στραγγίσει τις εκροές

από το ολούθε του κορμιού της

αφού πρώτα σχημάτισε εμπρός της

δυο βήματα μοναχικά και σίγουρα

ζεϊμπέκικου

Ανακουφισμένη παραδόθηκε

Στο μεταξύ

η κούραση είχε ήδη διακτινιστεί στην ημέρα

που πριν καλά καλά ξυπνήσει

ξερνούσε ήλιο και κάψα

και μιαν άπνοια αποδυναμωμένη

Μέχρι που...

το μεσημέρι κάθισε αποκαμωμένο στην άκρη του κρεβατιού

κι αυτό γούβιασε

για να δεχτεί στην αγκαλιά του

το κουρασμένο σώμα...

τ' απόγεμα φύσηξε βοριάς
τα μυρμήγκια χάθηκαν
γυρνώντας πίσω
μέσα από τρύπες

που είχαν τα ίδια ανοίξει...

(αυπνία στις αρχές του καλοκαιριού
ο πρώτος καύσωνας

έποικοι ερωτοτροπισμοί)

©Assimina