οταν η διαισθηση αγγιζει τη πραγματικοτητα

σημείωση στην άκρη της νύχτας .

2012-02-16T08:02:00.002+02:00

αδιαλείπτως εργαζόμενη η αρτηρία
και το παραθυρο
ο εφέτης που εκδικάζει την αναστολή

[Θεσσαλονίκη - Εγνατία]

©Assimina

πάμε λοιπόν!!

2012-02-11T08:36:00.000+02:00

©Assimina

διάκριση .

2012-01-18T13:25:00.004+02:00

δεν μού είναι εύκολο αλλά πρέπει να το κάνω
και μιλώ γι αυτό: Κοινωνία των (δε)κάτων

νομίζω πως, άσχετα με την τελική έκβαση, ειναι απο τις μεγαλύτερες τιμές στις οποίες αξιώθηκα μετά απο αυτές που μου δώρισαν οι μαθητές μου

παρότι λοιπόν μου είναι απόλυτα δύσκολο, το αναρτώ με χαρά και ικανοποίηση και εδώ αφού πρόκειται για ποιήματα που πρώτα αναρτήθηκαν σε αυτό τον χώρο
το αναρτώ λοιπόν, τιμώντας ανθρώπους και καταστάσεις που με ενέπνευσαν και εκείνους που με πίστεψαν, ενθάρρυναν και στήριξαν...

©Assimina

η οικειότητα της μελαγχολίας .

2011-12-26T06:43:00.000+02:00

Δοκιμή στο τάστο
Μια νότα εξαιρέθη
κι ο Χειμώνας λιποτακτεί από φυλακές του Νότου
μένοντας μετέωρος
στην εχθρότητα των καιρών

Απροετοίμαστη αποκαλύφθηκα στην αγορά
Παγωμένος ένας ήλιος
αποπειράθηκε να μ’ απειλήσει
κολλώντας το πιστόλι του στον κρόταφο
Δυο παρέες κοριτσιών
επέμειναν στη παραμονή των Χριστουγέννων
Δεν υπάρχουν άγγελοι προειδοποίησα
κι η αναγκαιότητα
καρφωμένη στο βλέμμα
ακινητοποίησε τον κυνισμό μου

Στη μουσκεμένη πρασιά
καθισμένες σταυροπόδι κατάχαμα και στρογγυλά
οι μνήμες
σαν πάχνη λαμπυρίζουσα στα παιδικά μου
μ’ ανάγκασαν να χοροπηδώ πίσω τους
παίζοντας το μαντήλι
Της ευκαιρίας δοθείσης, ανταποκρίθηκα
Κυρίως για να ζεσταθώ

Αχ η οικειότητα αυτή της μελαγχολίας
ξέφτισε το μαντήλι στις εικασίες
κι η μικρή Ελένη
αμήχανη γερνάει
σε αναμονή της σκηνής του αποχαιρετισμού

Αλαφιασμένος ο Άγιος
περιδινείται στην υπερώια σχισμή
της αγιοσύνης του
που η δυστυχία αρπάζει την ευκαιρία
κι αμφισβητεί

Για μια ακόμη φορά
αναρωτιέμαι σε ποιον ανήκει
η ντελικάτη γόπα τσιγάρου
σβησμένη άτσαλα στο πεζοδρόμιο
Κάποιος εραστής ή πρεζόνι
σε δόση ευκαιρίας

Αλλόκοτα υποκύπτει η μέρα
στις απαιτήσεις του απογεύματος

Ψάθυρμα ._

©Assimina

Χριστούγεννα 2011 .

2011-12-24T11:11:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα .

*******

σημειώσεις κάτω απο μια φωτογραφία .

2011-12-07T13:11:00.000+02:00

η Ειρωνεία είναι μια γυναίκα περασμένης και κάτι περισσότερο, ηλικίας, κακοσούσουμη
κι αν και, στη περίπτωσή της οι άνθρωποι επιλέγουν να προβάλουν την εσωτερική τους ομορφιά, με τρόπο επίμονο μα ευγενικό, προκειμένου να κερδίσουν τη συμπάθεια και την αποδοχή μιας κάποιας ομάδας άλλων, εκείνη ...

εκείνη προτίμησε να επιλέξει την εκδοχή που ταίριαζε με την εμφάνισή της
άνυδρη κριτική, απαξιωτικά σχόλια και ύφη, στεγνά γέλια, αποδυνάμωση ό,τι πολύτιμου μπορούσε να υπάρχει όπως ας πούμε η αγάπη κι ο έρωτας, η φροντίδα κι η στοργή, η φιλία, η ιστορία
ξερνούσε σαβούρα και χολή, μάτιαζε το όμορφο, χαλούσε το τρυφερό, ματαίωνε τη κίνηση που σήμαινε νοιάξιμο
στα ξεδοντιασμένα χείλη της κρατούσε ένα τσιγάρο που βρωμούσε θειάφι και σκέπαζε τη μυρωδιά της άνοιξης, της βροχής, του φθινοπώρου
έστηνε καρτέρι στη φτώχεια για να τη κάνει αβάσταχτη, την ασχήμια για να τη μεγαλώσει

έτσι λοιπόν, μια μέρα, σαν πήρε το μάτι της δυο άντρες απ' αυτούς που η ζωή έπαιξε μαζί τους και τους κέρδισε, αποφάσισε και ντύθηκε γυναίκα, νέα κι όμορφη

πέρασε γι αυτό, ένα ζευγάρι μαύρα γάντια στα χέρια της να μην ομολογείται η ηλικία, τίναξε τα μαλλιά στον αέρα, ανέβηκε σ' ένα ποδήλατο για να κάνει μεγαλύτερη εντύπωση με τις γάμπες της σε κυκλική κίνηση, πότε να λυγίζουν τα γόνατα στο ανώτερο άκρο σαν πελαργός στ’ αγνάντι, και πότε να ακροπατούν οι μύτες στο κατώτερο σημείο της καμπύλης σαν πουλί που φοβάται μη βρέξει τις φτερούγες του στο νερό... και βγήκε στο δρόμο δίπλα τους, κοιτώντας επίτηδες αντίθετα να τους πικάρει

στοιχημάτιζε την ύπαρξή της πως θα την πρόσεχαν και πως θα την πείραζαν κι από πάνω με αυτό τον χυδαίο λαϊκό τρόπο του άντρα που τον κερνά η ζωή στον δρόμο
και τότε θα ήταν που αυτή θα τους έδειχνε τη περιφρόνηση με ύφος και λόγια και το κορμί της σε αποστροφή των δικών τους, να δώσει μια στη κατηφόρα τους να βρεθεί πιο κάτω, να λωλαθεί απ’ τη χαρά, να …βελάσει σαν αγρίμι που πέτυχε τη καρδιά του ζώου

μια πάνω, μια κάτω, ύστερα πιο κοντά τους, σχεδόν τους άγγιξε
εκείνοι όμως τίποτα
λες και δεν την έβλεπαν
κατσούφιασε
νευρίασε
φάνηκε η καμπούρα της
τα στεγνά της χείλη.. τα σάπια δόντια της.. τα μαλλιά της έπεσαν, οι ώμοι χαμήλωσαν, οι γάμπες πλαδάρεψαν, τα γάντια έλιωσαν και φάνηκαν τα γέρικα χέρια της, ο λαιμός της κρέμασε σα λυρί.. φανερώθηκε

κι οι άντρες εκεί
στα δικά τους
φτώχεια βλέπεις και σήκωναν το βλέμμα ως που να φτάνουν....

...

κι η φωτογραφία... αυτή! του Ermis Kasapis στο flickr

©Assimina

τα Σάββατα της συγγνώμης .

2011-11-13T10:20:00.007+02:00

Έτσι λοιπόν στέκονται οι Κυριακές στη σειρά τους

ζεσταίνοντας τα άκρα τους
στις μάλλινες κάλτσες του Σαββάτου

Δυο στίχους παρακάτω
τις βρίσκω να βουτούν
σε νερό ζεματιστό
τις αλωμένες βεβαιότητές τους
να τις εξαφανίσουν θαρρείς
μα εγώ σου λέω
πως η πράξη σκοπό έχει
να νοστιμέψει τις ζωές μας

τίποτε πιο δραματικό

Στη συνέχεια
στο ρόλο μιας άνω τελείας
τοποθετούν τα τελετουργικά του μαγειρέματος
με ρόλο προεξάρχοντα στα μυρωδικά
τούτα είναι που θα εξαφανίσουν
τα ανορθόδοξα στημένα
τραβώντας τη προσοχή πάνω τους
όσο εκείνα
τα ανορθόδοξα δηλαδή
θα αποδράσκουν
μέσα από τους στήμονες
των λουλουδιών στο βάζο

Το αδιαπραγμάτευτα στέρεο στη διαδικασία
είναι η στιγμή που χαιρετίζουν τα παιδιά τους
γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι
πράγμα που δεν ξέρω να στο χαρακτηρίσω
όσο το επιδιώκω

Τα απογέματα με βρίσκουν
να παρατηρώ τα νύχια τους
όμορφα κοντά κομμένα
να μη λερώνουν θα ισχυρισθείς
κι εγώ θα σε αφήσω να το πιστεύεις
καθώς λόγο έχω να κρύψω
την αλήθεια που φανερώνεται
στο δέρμα των δαχτύλων και της παλάμης

Το τέλος του ποιήματος
τις βρίσκει να περνάνε κρέμες
με άρωμα βανίλιας ή μαστίχας
στα φρεσκοπλυμένα κορμιά τους
πράξη που τη χρονική της διάρκεια
δεν μπορώ να υπολογίσω
αφού κυμαίνεται ανάλογα
με την αφηρημάδα στις κινήσεις

Σε τούτο θα συμφωνήσουμε
πως δηλαδή
η αφηρημάδα
έχει να κάνει με μνήμες
που πρόκειται να προκύψουν
από ένα ραντεβού Δευτέρας
το οποίο ενδεχομένως αναβληθεί
από παράγοντα αστάθμητο
αρρώστια ξαφνική θα πεις εσύ
επιλέγοντας το σύνηθες και εύκολο
από την έκρηξη ενός ηφαιστείου
θα πω εγώ για να διαπραγματευτώ άγρια
το δράμα στη κατάληξη
ή απλώς να εξάρω τη φαντασία

Κι όπως το ποίημα γράφτηκε
δίχως ένα πνεύμα ή απόστροφο
τούτο έχω να βάλω για τέλος του

Έτσι λοιπόν στέκονται οι Κυριακές
στη σειρά τους
στριφώνοντας την αμφίβολη παρουσία τους
στην ούγια των Σαββάτων της συγγνώμης ._

©Assimina

γενικές .

2011-11-04T07:01:00.002+02:00

«λίγο καθαρό αέρα» ζήτησε ο άντρας ψελλίζοντας
Κι αυτή έσκυψε
την εισπνοή του να πλύνει
με τη γλώσσα της

Ύστερα
μισοφέγγαρες ροτόντες
έστρωσε τα στήθη της
στον πόνο της ματιάς του
κι ευθύς, μήλα ορέχτηκε
να φάει τα φιλιά του

Και σαν ο άντρας
λινά έστρωνε
στων ώμων της τα κομοδίνα
βάζα ροδοφέροντα
στόλισε τα χείλη της
να ποτίσει τα πάθη της καρδιάς του

Έτσι βρισκόταν η γυναίκα
στις γενικές κτητικές του ανάμεσα
σαν υγρό επιβραδυντικό άλλοτε
κι άλλοτε σαν καταλύτης αντίδρασης εξώθερμης
Ώσπου..
Δοθέντος του κενού στις κινήσεις του ανδρός
μ’ αναστεναγμούς ευγενικούς, αρρύπαντους
αποφάσισε να δηλώσει τις δικές της γενικές
Της επιθυμίας

Μετανοώντας εκ των υστέρων
ντύθηκε απλώς
μια σιωπή σε μπλε κοβαλτίου
να του αρέσει…

©Assimina

ανενδοίαστα υπερβολικό .

2011-10-29T21:48:00.005+03:00

η φωτογραφία είναι του Γιώργου Κασαπίδη

η νύχτα φορούσε λουλούδια στα μαλλιά
κι ένα τσιγάρο ντελικάτο στα δάχτυλα ανάμεσα

οδήγησε μια παλιά Σεβρολέτ στο δρόμο προς το Κάϊρο
κι ευτυχώς! πάτησε εγκαίρως φρένο
μπροστά σ' έναν ήλιο ασθμαίνοντα υποταγή στην υγρασία του τόπου

το γάλα έσταζε απ' τη κατσαρόλα
κι εκείνη γύρισε τον πίνακα ανάποδα
για νάβρει το γεγονός δικαιολογία

η ανάμνηση έπεφτε νεκρή
όταν κάποιο όπλο εκπυρσοκρότησε αυτεπίστροφα

ευλογημένοι οι χρόνοι που γεννούν καρποφορούσα μια σιωπή ._

©Assimina

"είμαι ωραίΗ μαμά;"

2011-10-22T17:19:00.001+03:00

μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα μικρό κοριτσάκι που πόζαρε μπροστά στη μάνα της και ρωτούσε: είμαι ωραίΗ μαμά; έτσι ακριβώς! κι η μαμά τη χουχούλιαζε με την αγάπη της να μεγαλώσει καλά και με πίστη στον εαυτό της, την ενθάρρυνε με τη σοφία που της είχε χαρίσει η ζωή κι όχι οι ψυχολόγοι κι είναι ο τρόπος που μεγάλωσε το κοριτσάκι κι έφτασε η ώρα της να μετρηθεί με τη ζωή και 'κει ήταν αλλιώς και ακόμη παλεύει μαζί της, κι άμα τής ήταν να ταιριάξει κανένα τραγούδι με το είναι της προτιμούσε τούτα 'δω: δεν είμαι ποιητής, Δημοσθένους λέξεις, imagine, Daniel my brother, the loner, Ζέφυρος, Επιφάνεια, ο Πεχλιβάνης κι ήταν μια φορά που ακούγοντας τους στίχους: "όσες κι αν χτίζουν φυλακές/και ο κλοιός στενεύει/ ο νους μας θάν' αληταριό/ κι όλο θα δραπετεύει", ούτε που φαντάστηκε να ζωγραφίσει τον εαυτό του πάνω τους και συνέχισε να μεγαλώνει σβήνοντας απο τον τοίχο της ζωής της φίλους παλιούς που δεν την χωρούσαν κι ούτε που έκανε κόπο για καινούργιους σαν απο πείσμα στο φόβο που θα την αναστάτωνε μα έτσι δεν ήταν κι ανοιξε τη πόρτα της σε νέους που την χτύπησαν κι εκείνοι έμειναν ή το κοριτσάκι τους κράτησε, για να λέμε την αλήθεια κι απο τις δυο πλευρές της κι ένας της χάρισε ανήμερα στα γενέθλια των 53 χρόνων της εικόνες απο τραίνα και σταθμούς που αγαπά, δεμένα στο τραγούδι που φοβήθηκε εντός του να κατοικήσει γιατί, λέει, δεν τού ταιριαζε, κι είν' αυτό που ακολουθεί για να ευχαριστήσει όλους πού με κάποιο τρόπο στολίσαν τη ζωή της μέσα απ' τις οθόνες...

του φίλου μου απο το Panoramio, Νικήτα... εδώ:http://www.youtube.com/user/nikitasyou

©Assimina

Λένγκω .

2011-09-26T20:14:00.003+03:00

φωτογραφία: John D. Karnessiotis

[επειδή κάθε φωτογραφία έχει κάτι να πει..]

Στο χωριό της, τα περισσότερα κορίτσια τα βαφτίζανε Λένγκω κι όχι Μαρία. Θέλανε, λέω, να ξορκίσουν τη στωικότητα της Παναγιάς και τα βάσανά της.

Μεγάλωνε τούτη η Λένγκω της ιστορίας όπως όλα τα παιδιά στο χωριό. Με τα πρέπει και τη τάξη της κοινωνίας. Ήρθε και λουλούδιασε κάποτε, σαν έφτασε η ώρα της. Τότε ήταν που δασκαλεύτηκε από τη μάνα της στις δουλειές του σπιτιού κι εκείνες τις άλλες που κάνουν τις γυναίκες Δέσποινες στο σπίτι τους.

Ρόδισαν τα μάγουλα της Λένγκω και το βλέμμα της απόκτησε εκείνο το ύφος που έχουν όλα τα κορίτσια σαν στην εικόνα προστεθεί η άγνοια κι η περιέργεια. Καταπιανόταν όμως με τις δουλειές του σπιτιού σαν μεγάλη. Αυτό που περισσότερο της άρεσε ήταν η μπουγάδα και το άπλωμα. Ίσως που δρόσιζε τους καρπούς και μαζί τον κόρφο της κρυφά.

Έπιανε που λες τα ρούχα και τα κοπανούσε στη σκάφη, τα γύριζε, τα έστυβε και σιγοτραγουδούσε. Έπειτα, έπαιρνε ένα καθαρό μικρό πανάκι και πέρναγε το σύρμα να το καθαρίσει από το χώμα κι ότι άλλο καθόταν πάνω του ανάμεσα στις δυο μπουγάδες της. Είχε το χωριό βλέπεις κι ένα σωρό πουλιά και περιστέρια που πιάνονταν στα τραγούδια πάνω στα σύρματα και με τα τιτιβίσματα και τους έρωτες, λερώνανε τον τόπο όλο.

Άπλωνε κατόπιν τη μπουγάδα διπλώνοντας και ξεδιπλώνοντας το σώμα της πάνω απ’ το κοφίνι που έβαζε τα πλυμένα. Κι όπως στεκόταν για λίγο όρθια να μαγκώσει τα μανταλάκια πάνω στα ρούχα, το κορμί της ανέδιδε μια περηφάνια και μιαν αξιοπρέπεια άξια στο όνομά της. Θαρρείς τότε πως, μαζί με τη μπουγάδα, απλώνονταν κι αυτές στο σύρμα. Εδώ η περηφάνια ανάμεσα σε δυο ασπρόρουχα κεντημένα. Εκεί η αξιοπρέπεια κρυμμένη δίπλα στα σεντόνια

Μια μέρα που ο ήλιος ξημέρωνε σκάρτα, κάποιος, απ’ το χωριό είπαν, συγχωριανός πάει να πει, μόλεψε το κορίτσι. Μαντάτο και σημάδι που η κοινωνία του χωριού δεν σήκωνε. Το ίδιο κι η μικρή ψυχή της κυρίως για την απόγνωση και τη μομφή που γράφτηκε στα μάτια της μάνας της. Ξενιτεύτηκε τότε η Λένγκω. Δίχως να πάρει μαζί της τίποτε. Μόνο ξενιτεύτηκε.

Στη πόλη έπιασε ένα μικρό υπόγειο. Ένα δωμάτιο όλο κι όλο, ίσα που να μπορέσει μια στιγμή να πληρώνει το νοίκι και να της φτάνει να μένει. Θα πρέπει να ήταν καμιά μεγάλη γειτονιά όπως έκρινε κοιτώντας τα ..πατούμενα από το παραθυράκι του υπογείου της. Λουστρίνια τριζάτα τα περισσότερα. Της μόδας κι ακριβά.

Έφιαξε όπως όπως το μικρό νοικοκυριό της κι απέξω απ’ το παράθυρο κρέμασε μια σειρά σύρμα νάχει να απλώνει τη μπουγάδα της. Το παράθυρο το έβαψε ένα γαλάζιο του ουρανού και τον τοίχο πορτοκαλί όπως ο ήλιος που λαχταρούσε.

Σκάφη δεν είχε. Μόνο μια λεκάνη κι αυτή μισοσπασμένη. Έκανε όμως τη μπουγάδα της με την ίδια χαρά όπως στο χωριό της. Και τη σειρά, ίδια τη κρατούσε. Πριν κρεμάσει τα πλυμένα, περνούσε το σύρμα για να καθαρίσει μ’ ένα καθαρό πανάκι.

Σε μια τέτοια στιγμή τη πλησίασε από πίσω εκείνος ο άγνωστος. Άγνωστος. Αυτό είπε η γειτονιά και σιώπησε.

Η Λένγκω, γυναίκα πια, δεν είχε λόγο να ξενιτευτεί. Βλέπεις, η γειτονιά ήταν μεγάλη. Όχι όπως το χωριό της. Ούτε και που είχε δίπλα της εκείνο το βλέμμα της μάνας της. Έπειτα, τι στο καλό; Είχε μεστώσει και το μυαλό της πια. Ήξερε να διακρίνει το φταίχτη. Έμαθε και να συγχωρεί μετά που θύμωνε.

Συνέχισε τη ζωή της.

Μονάχα που, δεν έβγαζε τη μπουγάδα της στο δρόμο πλέον.

Το σύρμα οξειδώνονταν καταμόναχο στον αέρα δίχως τη περιποίησή της. Και πάνω του, τρία μανταλάκια. Το ένα για την περηφάνια της. Το άλλο για την αξιοπρέπειά της. Το τρίτο για τη συμπόνια της για έναν κόσμο που έμαθε πως το περισσότερο που έκανε είναι να βιάζει και να σιωπά. Να βιάζει και να σιωπά ._

(τον καιρό της κρίσης.)

©Assimina

ερωτικό .

2011-08-17T09:22:00.001+03:00

©Assimina

άντρας Γ . (ή η πολυκατοικία)

2011-06-23T19:11:00.001+03:00

Το ποίημα περπάτησε
Με πέλματα γυμνά
Πεζό
Να συναντήσει την αφήγηση

Θα μπορούσε να είχε επικολλημένο στο σώμα της, μέρος της ιστορίας του δρόμου που ανήκε. Ή ίσως και να συνέβαινε, πράγμα που δύσκολα διέκρινες έτσι όπως το καμένο οξυγόνο διεκδικούσε και καταλάμβανε κάθε κύτταρο του δέρματός της σαν μακιγιάζ σε πρόσωπο πόρνης φτηνής και γερασμένης ή παιδιού που πουλήθηκε στα παζάρια του κόσμου. Όπως και να είχε, είχα να διαλέξω.
Κάθε στόλισμα περίτεχνο, μάρμαρα, σκαλίσματα ή άλλα, χαμένα κάτω από τα καυσαέρια, έχαναν την ουσία τους.Μια είσοδος βαριά που ενίσχυε το ρόλο της με περίτεχνα εσωτερικά κάγκελα, αποτρέποντας, και το μισοσκόταδο στην είσοδο, αποθάρρυναν να αναπτυχθεί η παραμικρή υπόθεση πως ζωή κυλούσε στο εσωτερικό της.
Η πολυκατοικία.

Ο άντρας τράβηξε τη πόρτα να ανοίξει, χαμογελώντας.
Η γυναίκα ανταπέδωσε με τη συνοδεία ενός διακριτικού αγγίγματος στη πλάτη του. Κίνηση συνηθισμένη.
Έδωσαν σύντομα βαρύτητα εξέχουσα σε κάποιο θέμα που βρέθηκε πρόχειρο, οι συγκυρίες βοήθησαν, να σπάσουν την αμηχανία που νόμιζαν είχε εδραιωθεί με τόσο καιρό απουσίας. Αλλά, μόνο νόμιζαν.

Το δωμάτιο.
Τα αντικείμενα στόλιζαν πυκνά τοίχους και έπιπλα αποκόβοντας το ζευγάρι από όσα δεν τους αφορούσαν.
Η υπερένταση εμφανής στο πρόσωπο και τον τρόπο έκφρασης του άντρα, αποδιδόμενη στη ροή των πρόσφατων γεγονότων και την έγνοια του, κυριαρχούσε των υπολοίπων συναισθημάτων.
Σε φλερτάρω, είπε η γυναίκα και χάιδεψε το πιο κοντινό σε αυτήν κρόταφο του.
Αν το ρήμα υπομνήσκω είχε παθητική φωνή, θα περιέγραφε την έκφραση του ανθρώπου που είχε ξεχάσει τη ζωή ανάμεσα στις ευθύνες του.
Δυο σειρές σκέψεων που σαν χειρόγραφες θα έπιαναν μερικές σελίδες και… τώρα εγώ συνεχίζω να σε φλερτάρω, είπε η γυναίκα κι έδωσε ένα φιλί μισό, στο δεξί ακρόχειλο του άντρα αφού χάιδεψε με βλέμμα και δάχτυλα το πρόσωπό του.
Η ίδια έκφραση έκπληξης, λιγότερο μετέωρη αυτή τη φορά, κι ένα ιδρωμένο φιλί σκόνταψε στο λαιμό της γυναίκας. Εκείνη πότισε την αγκαλιά του με το άρωμά της για να βρει το δρόμο να γυρίσει. Εκείνος.
Τον άφησε να συνεχίσει για λίγο ακόμη, όταν.. βγάζω τα παπούτσια μου, ναι; και τη μπλούζα μου… είπε, μένοντας ημίγυμνη.

Της χάριζε τον οργασμό του κρεμασμένος σαν το δέντρο που το ξερίζωσε ο καιρός, στο πάνω χείλι της δευτερόλεπτα αφότου ο πόθος της παραδόθηκε στα δάχτυλά του.
Μια ανάμνηση παιδούλα που έπαιζε στο μπαλκόνι με τα συνομήλικά της, παραμέρισε αιφνίδια την κουρτίνα και τα γυμνά κορμιά έγιναν εικόνα στα παράθυρα των απέναντι ενοίκων.
Δίνω δύο εκδοχές.
Οι ένοικοι αποτράβηξαν έντρομοι για την υπόσταση της ηθικής, το βλέμμα ή…. Ή σαν αναμνηστικό της σεξουαλικότητας τους, η εικόνα τούς ώθησε σε μίμηση δοκιμαστική της ηδονής. Οι πιθανότητες να υπερισχύσει το δεύτερο, ευνοήθηκαν από τη κίνηση απέναντι.

Δυο ποτήρια αναψυκτικό, μερικά πολύσπορα εδέσματα και τρία τσιγάρα, μοιράστηκαν τις επόμενες στιγμές.
Στην έξοδο, μια υποψήφια φοιτήτρια αναφερόταν στο τηλέφωνο για τις πιθανότητες βαθμολόγησής της και δυο κυρίες προχωρημένης ηλικίας έψαχναν στα κουδούνια τον γιατρό τάδε.

Δεν χωρούσε αμφιβολία. Η ζωή κυλούσε –ακόμη- μέσα της ._

©Assimina

εννέα φωτογραφίες διαιτητεύουν τις σκέψεις μου .

2011-06-08T12:53:00.008+03:00

Σύνταγμα, 5 Ιουνίου

εδώ υπήρχε ένα κείμενο που δεν θέλησα τελικά να εμφανίσω

η μόνη υπόμνηση που ίσως θα ήθελα, προς το παρόν, να κάνω είναι πως παρά την προσωπική μου εκτίμηση πως δεν είχε τίποτε κοινό σε πλήθος, με την 1η τετάρτη ή την 1η Κυριακή που κινδύνεψε θαρρείς το οδόστρωμα να βυθιστεί, τόσος ο κόσμος!!!, ο κόσμος καθόταν σε πλαϊνούς δρόμους όπως η Βουκουρεστίου ή συνέρρεε προς την πλατεία από τους κεντρικούς δρόμους και τους κάθετους, κατά πολυπληθείς ομάδες

τόσο το πλήθος που αναφώνησα ενθουσιασμένη: η πόλη παραδόθηκε στους κατοίκους της επιτέλους!!!

σε αυτή την κατάσταση, δεν είχαν να φοβηθούν μόνον οι, αφήστε με καθ' υπερβολή να τους χαρακτηρίσω, επίορκοι πολιτικοί αλλά και κάθε άλλος ή άλλη ομάδα ατόμων που σφετερίζονται το "σώμα" της πόλης μου χρόνια πολλά τώρα...

αυτά, προς το παρόν ._

©Assimina

γυναίκα Μ .

2011-05-28T07:31:00.000+03:00

Τα δέοντα .

Στύλωνε τα κοντά παχιά, πλέον, πόδια της μπροστά από το μνήμα κι έσκυβε με εκπληκτική για το σώμα της ευελιξία, μπροστά να καθαρίσει πρώτα τα μάρμαρα, έπειτα το εσωτερικό με τη φωτογραφία και τα θυμιάματα, τέλος ένα γύρω τα τσιμεντένια διαχωριστικά ανάμεσα στους τάφους.

Έπειτα έπλενε στις βρύσες τις δυο ανθοστήλες και το βαζάκι που η ίδια είχε τοποθετήσει δίπλα στη φωτογραφία. Έβαζε φρέσκα λουλούδια που τους είχε κόψει τα περιττά κοτσάνια κι ερχόταν η ώρα του θυμιατού. Πρώτα λιβάνιζε η ίδια κι έπειτα καλού κακού φώναζε τον παπά. Δυο καρβουνάκια που τ’ άναβε το πρώτο στο χέρι της και με αυτό το δεύτερο. Έπειτα απόθετε επάνω τους βιαστικά κομμάτια από λιβάνι, μαστίχα θαρρώ αλλά κι απ’ τ’ άλλο το σκούρο, γαρύφαλλο θάτανε; Δε θυμάμαι πια! Μοσχοβόλαγε ο τόπος. Ερχόταν κι ο παπάς. Άμα τύχαινε καλός απόσωνε τον ψαλμό και καταλάβαινες τι έλεγε και το ‘φχαριστιόσουν. Άμα τύχαινε άλλος από αυτούς τους βιαστικούς γύρναγες κι εσύ το κεφάλι αλλού να θυμάσαι από μόνος σου.

Φόραγε πάντα τα μαύρα τα καλά της ρούχα σε κάθε τέτοια περίσταση. Στο σπίτι είχε τα δεύτερα, τα πιο παλιά. Εδώ όμως πάντα τιμούσε την ώρα και τη μέρα. Δεν την ένοιαζε ωστόσο που η φούστα της κρεμότανε κάτω στα τσιμέντα καθώς καθάριζε το μνήμα. Αυτό που την ένοιαζε ήταν να πράξει τα δέοντα όπως τα βρήκε για να τιμήσει. Κι η αλήθεια. Κι αυτό την ένοιαζε.

Τρία χρόνια.
Ούτ’ ένα Σάββατο χαμένο από το μέτρημα. Ούτ’ ένα Δεκαπενταύγουστο. Μια Μεγάλη Παρασκευή.

Έσκυβε η μάνα μου πάνω από τον τάφο του πατέρα μου, καθάριζε, θυμιάτιζε, φώναζε τον παπά ύστερα...

"τι κάνουμε εδώ; αν πιστεύαμε, τουλάχιστον θα βρίσκαμε ανακούφιση..", μονολογούσε κάνοντας ωστόσο όλα αυτά…

τα δέοντα...

( γράφηκε την Μεγάλη Παρασκευή αυτού του χρόνου)

©Assimina

γυναίκα Ζ .

2011-05-23T10:33:00.000+03:00

Η κυρ’ Αυγή σαν έλουζε τα μαλλιά της τα τύλιγε με μπικουτί. Γι αύτο άμα στεγνώνανε και τα ‘βγαζε, αυτά είχανε κοντές μικρές μπούκλες κι ολούθε ξεχωρίζανε σα να έφιαξε ένας ποντικός τρύπες για τα παιδιά του.

Μα… Καλύτερα να πω πρώτα για το σπίτι της.

Η κυρ’ Αυγή είχε ένα σπίτι δυο οικόπεδα πιο πέρα από το πατρικό μου. Μονοκατοικία, από κείνες με την σηκωμένη βεράντα και ένα κήπο γύρω γύρω. Κι όσο ο κήπος της ήταν φωτεινός και περιποιημένος, τριανταφυλλιές θυμάμαι είχε τα πιο πολλά, αλλά εκείνους τους καιρούς τριανταφυλλιές θέλανε οι άνθρωποι στις αυλές τους και γιασεμιά κι αγιόκλημα, καπιτσίνια και μοσχομπίζελα, για να ομορφαίνουν με το χρώμα και τις μυρωδιές τις καρδιές τους, κι όσο λοιπόν, ο κήπος της ήταν φωτεινός τόσο το σπίτι της σκοτεινό κι απρόσιτο. Βελούδα στις κουρτίνες και τα σκούρα τα πιο πολλά κλειστά σα ναχε λόγους να μην θέλει τον ήλιο. Να φοβόταν τη ζεστασιά του άραγε ή το φως; Ίσως πάλι νάταν μόνο από συνήθειο να μη μπαίνουν σκόνες και το φως που ξεθώριαζε τα έπιπλα. Γιατί, τόχαν αυτό το συνήθειο οι άνθρωποι τότε. Από φτώχεια. Κι οι άνθρωποι στη γειτονιά μας…

Καλύτερα όμως πρώτα να πω για τη γειτονιά μας.

Σπίτια μικρά, μεγάλοι καημοί. Και τσακωμοί. Τσακωμοί για τα όρια. Τα όρια με κοτετσόσυρμα. Και πίσω από αυτό, αυλές. Αυλές μ’ ανοιχτές τις πόρτες παρά τη διχόνοια στην οποία μας ανάγκαζαν. Και λουλούδια. Πολλά λουλούδια. Και δέντρα. Όχι τόσο πολλά γιατί είχανε έξοδα στη περιποίηση. Υπήρχαν και πηγάδια. Σε μερικά και κοτέτσια. Είχαμε θυμάμαι κι εμείς ένα για καιρό. Οικόπεδα μικρά. Πολύ μικρά! Κι επικλινή με φορά προς το ρέμα που περνούσε πέντε οικόπεδα πιο κάτω από το πατρικό μου. Από τη Πεντέλη. Λέγανε πως το ρέμα ερχόταν από τη Πεντέλη κι έτσι θάτανε. Και, το νερό που κατέβαζε ήταν πολύ! Μια φορά θυμάμαι, πλημμύρισε ο τόπος μέχρι επάνω σχεδόν το σπίτι της κυρ’ Αυγής! Ευτυχώς δεν πλημμύρισε το οικόπεδο δίπλα στο σπίτι της που μαζευόμασταν και παίζαμε τα μήλα χτυπώντας δυνατά τη μπάλα στον τοίχο της. Έβγαινε τότε η κυρά Αυγή με τα μαλλιά ελεύθερα από τα μπικουτί και τα κενά να μοιάζουν με φωλιές ποντικών, μέσα στη μακρυά βελούδινη ρόμπα της, με τα πασούμια που τα έσερνε και το νυχτικό να φαίνεται η άκρη του από το στρίφωμα της ρόμπας, το τέλειωμα βλέπεις ήταν δαντέλα, κι έβαζε τις φωνές αδιακρίτως όχι τόσο για τη φασαρία, που την έκοφτε κι αυτό γιατί μόνη καθώς ήταν, είχε για συντροφιά την ησυχία της, αλλά μη και της χαλάσουμε το σοβάτισμα του τοίχου.

Κι είχε μια κίνηση η κυρά Αυγή στο σώμα της καθώς περπατούσε, που έκανε τη ρόμπα της να λυγά και να τυλίγεται γύρω απ’ το κορμί της και ν’ ανοίγει λίγο στα πόδια από όπου φαινόταν σεβαστό κομμάτι του νυχτικού της και τραβούσε τις ματιές των γειτόνων. Έκανε τότε η κυρά Αυγή μια κίνηση ντελικάτη με το ένα της το χέρι κι έκλεινε το μπροστά της ρόμπας ενώ ταυτόχρονα το σήκωνε λίγο, ασυναίσθητα ίσως, πράγμα που της επέτρεπε να περπατά πιο γρήγορα χωρίς το ύφασμα να μπερδεύεται στα πόδια της ανάμεσα και το κορμί της να σειέται σα παντιέρα σε ωκεανό ακύμαντο. Τόσο ντελικάτες οι κινήσεις της παρά το ύψος της.

Γι αυτό θάταν ίσως που οι άλλες γυναίκες της γειτονιάς, άμα την έβλεπαν να ξεμυτίζει απ’ την αυλόπορτά της, η κουνίστρα, έλεγαν και σαν να απέστρεφαν το βλέμμα χωρίς εγώ να καταλαβαίνω γιατί και μήτε που καταλάβαινα τι θα πει κουνίστρα.

Εμένα, αυτή η κουνίστρα, σε τίποτε δε με πείραζε άλλο, παρά στο ότι επέμενε να πίνω το γάλα μου που πάνω του επέπλεε το βούτυρο Κερκύρας παγωμένο πια μέχρι να σηκωθώ τα πρωινά που η μητέρα μου έφευγε για να ξενοράψει.

Αλλιώς, τη θυμάμαι ψηλή, στητή, αγέρωχη με τα μαλλιά της άλλοτε τυλιγμένα μέσα σε λεπτό δίχτυ για να μη ξεφεύγουν οι λεπτές τρίχες γιατί, έτσι το ήθελε η μόδα τότε το μαλλί, ακίνητο, κι άλλοτε με τα μαλλιά ελεύθερα από μπικουτί με κοντές μικρές μπούκλες που ολούθε ξεχωρίζανε σα να έφιαξε ένας ποντικός τρύπες για τα παιδιά του.

Αλλά αυτά τα ‘παμε! Μην αρχίζουμε πάλι!!...

Η έκπληξη ήρθε αργότερα, όταν η εκκλησία του ..δήμου της γειτονιάς, η οποία αποτελούταν αποκλειστικά από θήλεα άτομα, η εκκλησία, της απέδωσε άλλον χαρακτηρισμό…

Αλλά αυτό αποτελεί μιαν άλλη ιστορία που σχετίζεται και με την κυρ’ Ανατολή, μια γειτόνισσα που έμενε τρία οικόπεδα πιο κάτω από το πατρικό μου και που έφιαχνε κι αυτή τα μαλλιά της με μπικουτί και….

Αλλά γι αυτά… θα μιλήσουμε σε άλλη ευκαιρία.

©Assimina

ερωτικό .

2011-05-21T17:55:00.001+03:00

Αν στου δωματίου τη περιγραφή επικεντρωνόμουν
Πως δηλαδή φωτίζονταν τα πρόσωπα
Ποια η επιρροή των κάδρων στη στιγμή
Τα σκεπάσματα
Η ζέστη ή η δροσιά
Ο όροφος κι οι θόρυβοι απ’ το δρόμο
Θα στερούσα στα σίγουρα τη φαντασία σου
Από το να σε τοποθετήσει εντός του γεγονότος
Παράπλευρα ή ευθέως
Κι έτσι να μοιραστείς παράλληλα την εμπειρία

Αν πάλι μιλούσα για το ζευγάρι
Ηλικία
Σώματα
Και πρόσωπα
Οι πρώτες κινήσεις οι ανιχνευτικές
Οι επόμενες
Τα λόγια
Οι ψίθυροι
Τ’ αγγίγματα
Έλεος δεν θα έδειχνα
Στην ανάγκη σου να βγει στον στεναγμό
Το πρόσωπο του αγαπημένου σου ή αυτής που ονειρεύεσαι

Έτσι λοιπόν, το ποίημα περιορίστηκε σ’ αυτό:

Δυο τρεις κινήσεις αδέξιες
- θα μπορούσες να το πεις
αποτυχημένες προσπάθειες –
νίκησαν την αμηχανία
κι έπειτα…
έπειτα, τα σώματα ταίριαξαν τις ανάσες τους
διαβάζοντας τις ξεχωριστές ιστορίες τους ._

©Assimina

άντρας Β .

2011-05-19T10:33:00.003+03:00

Δεν έχω πολύ καιρό μπροστά μου και πρέπει να γράψω γι αυτόν κάτι.

Οι ώμοι τού μπουφάν του ξεχώριζαν από τους δικούς του ώμους
Γερτός ο αριστερός, όπως γερτό και το κεφάλι του, θαρρείς και ακολουθούσε τη γραμμή των ώμων για να δώσει αρμονία στον πίνακα. Στη πραγματικότητα μου έστελνε μια φράση γραμμένη με το σώμα: ντρέπομαι
Τα δυο του μάτια, θάλασσες τ’ Αιγαίου ένα αρυτίδωτο μεσημέρι Άνοιξης κι ένας Απρίλης γύρω από το πρόσωπό του.
Το καθαρό μπλου τζιν του κι ένα άσπρο φανελάκι όπως φαινόταν κάτω από το μπουφάν.
Βηματισμός αμηχανίας πράγμα που επιβεβαιωνόταν κι από τη θέση των χεριών. Στις τσέπες.

Συναντηθήκαμε κάτω από την ελιά.
Άφησα το βάρος από τις σακκούλες να με «παρασύρει» κι έσκυψα το κεφάλι προς τα κάτω.
Τον προσπέρασα κάνοντας πως δεν τον πρόσεξα.
Έκανα αυτό που έπρεπε, νομίζω .

Αργότερα πολύ, έμαθα πως συνήθιζε να την συνοδεύει με το ασανσέρ ως τον όροφο. Στον θάλαμό του, δίνανε τα τελευταία, τής συνάντησης, φιλιά. Σαν για υπόσχεση στη συνέχεια.
Αργότερα κι απ’ αυτό, έμαθα πως εκείνος έχασε τη δουλειά του. Έπαψε και να βγαίνει. Σταμάτησαν και να βλέπονται. Βλέπεις, έτσι τόχε μέσα του. Η ανεξαρτησία κι η ελευθερία του, υποθήκες για τη δουλειά. Και σαν την έχασε τη τελευταία, οι δυο πρώτες ξεπλήρωναν τις οφειλές του …
21 χρονών παλληκάρι με τη θάλασσα στα μάτια και τ’ όνειρο στη ψυχή του.

Αλλοδαπός κι ερωτεύτηκε.

Εν τω μεταξύ, κάποιος κούρεψε την ελιά.

©Assimina

a fool's full moons

2011-05-18T20:42:00.000+03:00

τα φεγγάρια μου
φωτογραφίες εν θερμώ, που σημαίνει χωρίς τρίποδα και με μηχανή που δεν διαθέτει τηλεφακό
σε τόπους που αγάπησα, μα πιο πολύ στη πόλη μου

©Assimina

butterfly .

2011-05-06T19:11:00.000+03:00

συντροφιά σε μία σκέψη...

ώρα ανασυγκρότησης .

2011-05-02T19:49:00.000+03:00

ερωτικό .

2011-05-01T11:59:00.003+03:00

έχω στο χαρτί βάλει μερικές λέξεις
το όνομά σου
τρία τέσσερα ρήματα επιθυμίας κι ανάγκης
ένα δυο ουσιαστικά κυριολεκτώντας
αντωνυμίες

όχι όμως κτητικές
τα άρθρα τα απέφυγα

περιορίζουν ανόητα
τα υπόλοιπα είναι αρκετά για να δηλώσουν τη κατάσταση

αδύνατον ωστόσο να αποφασίσω τον τρόπο που θα το γράψω
να μιμηθώ νύμφη μυθολογίας ή τον εαυτό μου;

©Assimina

ώρα περισυλλογής .

2011-04-29T12:28:00.000+03:00

αφιερωμένο σε όλους που κράτησαν παρέα στις σκέψεις μου..

ιδιαιτέρως στους...

takis

demetrat

ο δείμος του πολίτη

genna

faraona

και τις αφανείς...

Νατάσσα και Μ.Κ.

ερωτικό .

2011-04-21T18:20:00.000+03:00

σαν τη θάλασσα

που δακρύζει

στα στριφώματα της ακτής

θα επιστρέφω πάντα

να σε βρίσκω

©Assimina

κΑλή Ανάσταση!!!!

2011-04-19T11:28:00.006+03:00

Νάτο λοιπόν αυτό το σίγμα
ως μεσάζων
ανάμεσα στο προσιτό και το απρόσιτο
το εφικτό και το επιθυμητό
το πραγματικό και το ιδεατό

Η εικόνα μου
της χρόνιας ανάγκης
μιας παράτασης ζωής
...

Ανά(σ)ταση ψυχής και νου...., εύχομαι .

©Assimina

άντρας Α .

2011-04-01T20:15:00.005+03:00

Η ωραιοτάτη .
==========

Σαν άφηνε τη παιδική του ηλικία πίσω, στους λεπτούς ακόμη ώμους του κουβάλαγε τρία σακκιά μνήμες.

Στο ένα χώραγε η μάνα κι ο πατέρας του. Βαθειά σκαμένα πρόσωπα, αυστηρά, σαν σε απόσταση μεταξύ τους κι ας αγκαλιάζονταν τα βράδια να ξαποστάσουν και να μεριάσουν τις ευθύνες τους. Κι οι προσμονές χαραγμένες κι αυτές στα πρόσωπα, οριζόντια, πλάγια και κάθετα στις παρυφές τους που το γέλιο είχαν ξεχασμένο. Τόση η ανέχεια και η προσπάθεια για το καθημερινό. Τέτοιες οι καταβολές που χάραζαν το δρόμο τους.

Στο άλλο, είχε φορτώσει τη φωνή του που βάραινε και δεν είχε τρόπο να κουμαντάρει. Κaι καθώς εκείνος μίλαγε, αυτή απ’ το βάρος και τη βραχνάδα της, άλλαζε υπόστρωμα στις προθέσεις του όπως αντιλαμβανόταν από τη σαστιμάρα και τα μισά γελάκια ή τα συνοφρυωμένα, ανάλογα, πρόσωπα γύρω του.

Στο τρίτο. Στο τρίτο είχε τοποθετήσει εκείνη.
Συχνά του κρατούσε παρέα τα βράδια της παιδικής του μοναξιάς. Κι εκείνος πότε με τα μάτια κλειστά και πότε ορθάνοικτα, της γλυκομιλούσε σα σε μαντόνα που δε θα άγγιζε ποτέ. Άλλοτε, ξεσπάθωνε πάνω της το πόνο του. Τη στεναχώρια. Τις απαντοχές του τις χαμένες και τις άλλες. Αυτές από την έξαψη της επιτυχίας. Κι άλλοτε, μονάχα τη παρακολουθούσε να ταξιδεύει στο στερέωμα, να κρύβεται πίσω απ’ τα σύννεφα κι έπειτα πάλι να φανερώνεται. Να ανατέλλει. Να δύει το προχωρημένο πρωινό. Να μην έρχεται. Να την περιμένει.

Έτσι κάπως έμαθε να φιάχνει στιχάκια που σαν μεγάλωσε έγιναν ποιήματα να του καίνε τα μάτια, να του καιν’ τα σωθικά. Κι αυτός, ντυμένος τα γονεϊκά του, να μην μπορεί να τα αφήσει να βγουν να καταλαγιάσουν τα μέσα του. Κι όπως αυτά ρίζωναν εντός του, εκείνη φυλακίστηκε στη ματιά και την ψυχή του κι έγινε να την ψάχνει στις γυναίκες που αγάπησε κι αυτές που θέλησε να τον αγαπήσουν. Στα γοφιά και τα στήθια τους, μα πιο πολύ στα γοφιά. Τη στρογγυλάδα της που τον θάμπωνε τα βράδια που του αποκαλυπτόταν γυμνή ή ντυμένη με πέπλα από σύννεφα, την έψαχνε στη στρογγυλάδα των γοφών τους κάθε που τις έβλεπε να περπατούν εμπρός του, να κάθονται συγυρίζοντας τα φορέματά τους, να σκύβουν να πιάσουν κάτι που τους έπεσε.

Έτσι και με τούτην. Την πιο όμορφη. Την ωραιοτάτη που έλεγε καθώς απέφευγε να φανερώσει το όνομά της. Μονάχα που εκείνη ήταν φιαγμένη από τη πάστα των γυναικών που οι κινήσεις τους έχουν τη φινέτσα των καλά συμβουλευμένων του κύκλου του που καμιά σχέση δεν είχε με εκείνον που μέσα του μεγάλωσε και τον συνόδευε ακόμη και τώρα.

Έσκυβε μαζεύοντας τα πόδια της στα πλάγια κι έμοιαζαν τα γοφιά της με σελήνη στο γέμισμα ή το απόγειό της με μισές τις στρογγυλάδες τους να τον κάνουν να αναπολεί τη πανσέληνο των παιδικών του στιγμών.
Σα μαντόνα που δεν άγγιξε ποτέ .

Εκεί, στους κύκλους που κόπιασε να ανήκει και καμιά σχέση δεν έχουν με εκείνους μέσα στους οποίους μεγάλωσε και τον συνοδεύουν ακόμη και τώρα ._

©Assimina

μελέτη περίπτωσης .

2011-03-25T19:52:00.007+02:00

Κι αν δεν ρωτάς.. Έτσι εκτυλίχθηκαν τα πράγματα Μια από εκείνες τις νύχτες του περασμένου μήνα Που η υγρασία εγκλώβιζε τα συναισθήματα στα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας Στερώντας τους τη δυνατότητα της διασποράς Βρήκε ένα σωρό σκουπίδια Κι έκρυψε κάτω από τον όγκο τους το κορμί της Μοναδική διαφυγή -Παιδιόθεν καταβολή- Η γάμπα της μετέωρη στο αναποφάσιστο της φύσης

Δειλή μια βροχούλα Λάσπωσε τα σκουπίδια και τη γάμπα Μονάχα ένας περαστικός άστεγος Διέκρινε το σημάδι Και βάλθηκε Όχι από καμιά λαιμαργία να πουλήσει τη γόβα για μιας πεντάρας παρόν Αλλά από ένστικτο κάποιο αναπτυγμένο στα καλέσματα που ψιθύριζαν Δίχως να φωνάζουν «βοήθησέ με» Κι έσκαψε Μ’ έναν κόπο ανώφελο που δεν μπορούσε εξ αρχής να εκτιμήσει σαν τέτοιο

Κι όπως εκπλήρωνε το σκοπό του Σε κάθε του νυχιά βογκούσε ο δόλιος σε όσα τού αποκαλύπτονταν

Σκισμένο το γερασμένο της υπογάστριο Λευκό Γεννούσε σατανάδες κι άλλους διαόλους πηγμένους σ’ αίμα μαύρο σκοτωμένο Και κάτι σπόρους δίχως γέννα μέσα τους Άδειους, στέρφους Κι οι ποντικοί των σκουπιδιών Αντί να φεύγουν στη θωριά του Ξεθάρρευαν κι αναιδείς πλησίαζαν Στης καρδιάς τ’ άνοιγμα να ρουφήξουν ότι ανάβλυζε Που σα μέλι έμοιαζε μ’ είχε χρώμα βυσσινί του μούρου και τον έκανε ν’ αμφιβάλει Και τα χέρια της αγκυλωμένοι οι όμορφοι καρποί της σ’ αυτή τη στάση που έχουν οι τυφλοί σα πρόσωπο θέλουν να χαϊδέψουν να το αισθανθούν αφού δε βλέπουν μόνο.. δίχως τη ψυχή τους… σε μια κίνηση τελικά άγνωστή του Και που να ήξερε ο άμοιρος ποιαν φρικτή φυλακή ζωγράφιζαν τα δάχτυλα

Μια έκανε και παραμέρισε τα βρεγμένα της μαλλιά Κι αυτά κουλουριάστηκαν στη λάσπη Σα λευκά πέταλα μαδημένου τριαντάφυλλου Μ’ έναν ύπερο έφηβο και στήμονες σα χορό αρχαίας τραγωδίας γύρω του Πορσελάνη σπασμένη οι σκέψεις της Και τα μάτια της δυο σκούρες λίμνες ικεσίας στο χλωμό της πρόσωπο «βοήθησέ με», ψιθύρισε Κι αυτός κατάλαβε μόλις το άσκοπο της πράξης του κι ευθύς να επανορθώσει πήγε μα πριν… σαν να ‘δειχναν τα μάτια εκεί ένα μικρό χαρτάκι διπλωμένο και βρώμικο στα σκουπίδια ανάμεσα

Βρώμικα και τα δικά του χέρια Παραμέρισαν τα περιττά κι έφτασαν το χαρτί «…μόνο.. μη χαθείς τελείως! Μπορεί κάποια στιγμή να σε χρειαστώ…», διάβασε Έπειτα το έβαλε στη χούφτα της κι άρχισε ευλαβικά να την σκεπάζει με το σωρό από τα σκουπίδια Μοναδική διαφυγή άφησε Τη γάμπα της

…μετέωρη στο αναποφάσιστο της φύσης

Η φωνή που ψιθυριστά ζητούσε βοήθεια ησύχασε

Η αναφορά στο τριαντάφυλλο αυτό:

το ποίημα γράφτηκε με τη συνοδεία των:

«είναι παλιό το λιμάνι», Γ. Σεφέρη «όλα θα γίνουν», Οδ. Ιωάννου «Ζέφυρος», Θ. Παπακωνσταντίνου Το πρώτο κομμάτι από τη συλλογή του Μιχ. Νικολούδη «Συναπάντημα» «Πάρε με», «δεν έχω άλλη υπομονή», “να γράφεις, να τηλεφωνείς», «σ’ αγαπώ, να προσέχεις», Β Παπακωνσταντίνου «νυχτερίδα», Ζούδιαρης «μυστικά», Νταλάρας «την πόρτα ανοίγω τα βράδια», Τάσος Λειβαδίτης «long time gone”, Crosby, Stills, Nash and Young

** με την δημοσίευση της φωτογραφίας, χάλασε η αρχική διάταξη του ποιήματος αδυνατώ να επηρεάσω τον editor μοιάζει με τα τεράστια πεζοποιήματα του Λειβαδίτη (σε μορφή... είπαμε..)

©Assimina

η πρόφαση κρύβει τη πρόθεση .

2011-03-23T21:22:00.004+02:00

το νου σας μην εξεγερθούμε!
ζωντανή κυοφορείται η πρόφαση στα σωθικά της γης μας....

©Assimina

ο θάνατός σου, η ζωή μου...

2011-03-22T20:53:00.004+02:00

στο μάθημα της Γεωγραφίας της Β τάξης, την προηγούμενη βδομάδα, ήρθε η κουβέντα στα βάσανα της Ιαπωνίας από τις φυσικές καταστροφές
η συζήτηση κάποια στιγμή επικεντρώθηκε στο ντόμινο που ενδεχομένως θα ακολουθήσει στη διεθνή οικονομία εξ αιτίας των καταστροφών και της επιβράδυνσης στη παραγωγή της ίδιας της χώρας
όμως κυρία.. μη ξεχνάτε πως έχουν.. θα πρέπει να ξαναφιάξουν τα κατεστραμμένα κτήρια τους.. θα έχουν με επομένως ανοικοδόμηση κι έτσι... όταν η οικοδομή... ξέρετε.., είπε ο Δημήτρης

το πρωί άκουγα πως σημειώνεται άνοδος στα χρηματιστήρια της Ευρώπης..

βλέπεις, τα ερείπια δεν είναι πλέον μόνο από φυσικές καταστροφές κι ούτε μόνον στην Ιαπωνία....

©Assimina

πόλεμος στη γειτονιά μου....

2011-03-20T08:07:00.000+02:00

κι εγώ...
λιάζω τ' αχαμνά μου...

©Assimina

αύριο έχω τετράωρο .

2011-02-24T21:02:00.003+02:00

Όλα έχουν τον χρόνο τους
Όσο γεννιούνται παιδιά, αυτός θα ανανεώνεται

πως να ζεσταθούν αυτές οι αίθουσες;!
δεν είναι το πετρέλαιο που δε φτάνει
είναι τα χνώτα που λιγοστεύουν

(έγραφα τον 12*2007
παρατηρώντας τους μαθητές μου
που τώρα είναι Α λυκείου)

Ice alert προειδοποιεί το καντράν του αυτοκινήτου κι ο παγωμένος θόρυβος της μίζας προσυπογράφει.

Σήμερα είχα τετράωρο.

Αν ήμουν ηθοποιός θάχα μια παράσταση 3,5 ωρών με τρία μικρά δεκάλεπτα διαλλείματα ενδιάμεσα και ένα ακροατήριο εξασφαλισμένο. 80 κατά προσέγγιση, ατόμων. Καθόλου άσχημα.

Όποιος όμως φαντάστηκε μια τέτοια ή και την άλλη.. παράσταση χωρίς δυσκολίες, πιάστηκε στη φάκα της αυταπάτης. Γιατί, πώς να το κάνουμε; Ένα έργο που δεν γράφεται εξ αρχής αλλά κατά την διάρκεια και με ακροατήριο εναλλασσόμενο, έχει τις δυσκολίες του.
Ακόμη κι αν η δομή του είναι προκαθορισμένη.
Διάλογοι που κολάνε. Συναισθήματα που παγώνουν. Φασαρία από το ακροατήριο που απαιτεί άμεση και με φαντασία κι ετοιμότητα εναλλαγή του σεναρίου. Εξασφάλιση της συμμετοχής αφού απαιτείται συνεργατικότητα για την αφομοίωση των νοημάτων και την αυτό- και σκέτη αξιολόγηση της διαδικασίας. Παραλαβή παραγόμενου προϊόντος, ήτοι αποτέλεσμα.
Και σε αυτή την παράσταση, το χειροκρότημα αργεί…

Αν πάλι ήμουν ψυχολόγος θάχα τέσσερεις συνεδρίες των 20 κατά μέσο όρο ατόμων με δεκάλεπτα διαλλείματα ανάμεσα. Με δομημένη σκέψη και τακτική, τοποθετημένη σε μια από τις σχολές ψυχολογίας και με ενδεικτικό καταλληλότητας, νομίζω θα τα κατάφερνα. Δεν θα με φτάνανε όμως οι 3,5 ωρολογιακές ώρες γιατί…. Το πλήθος θα το μετρίαζα σε μικρότερες ομάδες, των δέκα ας πούμε ατόμων, και με σχεδιασμένο πλάνο θα κατάφερνα να πετύχω τη ποθούμενη σύμπλευση. Όχι φυσικά από την πρώτη συνεδρία! Σε μια από τις επόμενες. Ίσως προς το τέλος της θεραπείας(!). θα μετρούσα φυσικά και μερικές ..απώλειες κατά τη διάρκεια. Λογικό! Μα… είναι θέματα ιδιοσυγκρασίας και σίγουρα έχει την ευθύνη το άτομο κατά πόσο αφήνεται να ψυχαναλυθεί και να δεχθεί τις επιδράσεις της θεωρίας μου. Σίγουρα ναι!

Στο κομμάτι, δουλειά, απόδοση στον βασικό σκοπό του εγχειρήματος, μάθηση-γνώση, τον λόγο νομίζω θα είχε ένας μάνατζερ. Ναι! είμαι σίγουρη πως αυτή η ευθύνη ταιριάζει σε έναν, διακεκριμένο μάλιστα, μάνατζερ. Θα καθόριζε στόχους. Πρωτεύοντες, δευτερεύοντες και διαδικασία επίτευξης. Γρήγορες εναλλαγές σχεδίων για την αύξηση της παραγωγής και την αποτελεσματικότητα των ομάδων. Χρονοδιάγραμμα πιασίματος πλάνων και μια εν δυνάμει εναλλακτική στη περίπτωση αργοπορίας ή το αντίθετο. Θα υπήρχαν δε, σίγουρα μπόνους.

Το περιεχόμενο της δουλειάς, νομίζω είναι θέμα δασκάλου. Ναι! ένας δάσκαλος θα καθόριζε το περιεχόμενο του εγχειρήματος. Αναλυτικά προγράμματα, διαθεματικά. Μια κάποια παιδαγωγική υπηρετούσα τους στόχους. Εφαρμογή καινοτόμων μεθόδων διδασκαλίας. Ευθύνη. Ευθύνη. Ευθύνη. Υπευθυνότητα. Ηθική. Έμπνευση. Μετάδοση. Αποτελεσματικότητα. Αξιολόγηση. Αποτίμηση. Ευθύνη.

Σήμερα είχα τετράωρο.
Ice alert προειδοποίησε το καντράν του αυτοκινήτου κι ο παγωμένος θόρυβος της μίζας προσυπέγραψε.

Κατάργηση και των δύο Γυμνασίων Ζεφυρίου ήταν το πρώτο χαρτί που έπεσε στο τραπέζι της ενημέρωσης προθέσεων της Περιφέρειας προς την ΕΛΜΕ.

Μάνατζεμντ ._

η πρόταση αποσύρθηκε μετά την παρέμβαση της ΕΛΜΕ
και την αποδοχή των επιχειρημάτων εκ μέρους της Διεύθυνσης

πρώτη δημοσίευση: Βιβλίο ύλης με τίτλο: Ice alert .

( ανάμεσα στα "αν" μου,
θα ήθελα να περιλάβω και την περίπτωση του Δικαστικού
συχνά αισθάνομαι να με φέρνουν σε αυτή τη θέση
αν και..
δεν είναι οι καθηγητές αυτής της εξουσίας εκτελεστές
δεν θάθελα νάμαι Δικαστικός
όπως δε θάθελα νάμαι Γιατρός.. )

©Assimina

Η Βαβελ των νοημάτων κι οι τρεις δημόσιοι .

2011-02-19T08:33:00.005+02:00

Είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Καλοί, πολύ καλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Τόσο που ομολογώ πως θα ήθελα να τους μοιάζω. Κι είναι αυτοί που φτιάνουν πολιτική. Πώς να στο πω αλλιώς να με καταλάβεις; Υλοποιούν. Αυτοί υλοποιούν τις βασικές κατευθύνσεις. Όχι! Να προσπαθήσω καλύτερα… Είναι αυτοί που φτιάχνουν, ερμηνεύουν και βρίσκουν τις κατευθύνσεις στις οποίες πρέπει να κινηθεί η οικονομία, η κοινωνική πολιτική κι όλα τα λοιπά που συγκροτούν στο σύνολο την πολιτική που ικανοποιεί τις απαιτήσεις των ταγών του παγκοσμίου γίγνεσθαι.

Ακόμη κι έτσι όμως, δεν είναι παρά…, πολύ καλοί δημόσιοι υπάλληλοι.

Θέλω να πω πως, αν άλλοι ήσαν οι ταγοί κι άλλοι οι προσανατολισμοί των επιταγών τους, για εκείνες θα καλούντο οι τρεις δημόσιοι να βρούν λύσεις ώστε να υλοποιηθούν τα ..προστάγματα.

Σημαίνει δηλαδή πως, το πάνω χέρι τόχεις εσύ! Εγώ! Όλοι μας οι ταπεινοί και καθημερινοί. Αρκεί… αρκεί να μπορούσαμε να τοποθετήσουμε σαν ηγήτορες ή εκπροσώπους των λαϊκών συμφερόντων μας, άλλης πολιτικής απόχρωσης κυβερνήσεις… κάποιες που σίγουρα δεν θα ήσαν υπηρέτες του αυτού του μοντέλου ανάπτυξης της αγοράς πχ. Όχι! Μη μου ζητάς πολιτικούς χαρακτηρισμούς. Μπερδεύτηκα κι εγώ πια και δεν ελπίζω στα μεγάλα… εκείνα που κάποτε διαχώριζαν με σαφή τρόπο την κυριότητα των μέσων παραγωγής….

Αυτά σκεφτόμουν προχθές βλέποντάς σε να πασχίζεις στα νοήματα των λέξεων. Κι όχι πως δε σε καταλάβαινα μια και… έκπληκτη στεκόμουν κι εγώ πριν μερικά χρόνια όταν υποχρεωνόμουν να αποδελτιώσω την εκπληκτική λέξη: flexibility ως ευκαμψία αντί ευλυγισία που προβλέπουν τα οξφορδιανά λεξικά που χρησιμοποιούσα

Διότι, ως γνωστόν άλλη η κινητικότητα που υπονοείται με την λέξη ευκαμψία κι άλλη αυτή της ευλυγισίας. Συμφωνείς; Όμως… έτσι θα αλλοιώνονται τα νοήματα των λέξεων αν ….. αν… στα είπα παραπάνω…

πρώτη δημοσίευση στο: βιβλίο ύλης .

©Assimina

στην ημέρα ..

2011-02-14T09:17:00.002+02:00

για να μη φύγει παραπονεμένη...

πρώτη δημοσίευση: pointing out

©Assimina

Πατέρα - της Πηγής Καφετζοπούλου .

2011-02-11T09:11:00.003+02:00

" Πατέρα "

Πηγής Καφετζοπούλου

Είχαμε κι οι δυο

το ίδιο αίμα

με έμαθε ν’ αντιπαθώ

το ψέμα

καπετάνιος

μιας ορθής πορείας

μου άνοιξε οδούς

ελευθερίας

Ρίχναμε στα ζάρια

το φεγγάρι

τίποτα δε θέλησε

να πάρει

φεύγοντας μαζί

με την ευχή του

με άφησε να γίνω

η πνοή του

Έτσι όταν τα βράδια

τραγουδάω

ξέρω πως

στον ουρανό πετάω

κι η φωνή μου

σαν δικό του χάδι

άφοβη με κάνει

στο σκοτάδι

Πόσο σε ευχαριστώ

πατέρα

που δε μ’ άφησες

ούτε μια μέρα

να πιστέψω

ότι είμαι μόνη

στης ζωής μου

το άστατο τιμόνι

Πόσο σ’ αγαπώ

που μ’ έχεις μάθει

πως αξίζει πάντοτε

η μάχη

όσο κι αν η αγάπη

με λαβώνει

τόσο η ψυχή μου

δυναμώνει

Είχαμε κι οι δυο

το ίδιο βλέμμα.

(έχω λόγους να θέλω σήμερα αυτό το ποίημα εδώ .)

ξέχασα να γράψω πως..
το ποίημα είχε δημοσιεύσει η Πηγή ως pythia
στους Χρησμούς
της ζήτησα και μου το έστειλε στο μέιλ μου
όπου και υπάρχει ακόμη
...

©Assimina

λογοπαιχνιδίσματα .

2011-02-07T11:17:00.002+02:00

έκλειψη
έλλειψη
και έκθλιψη

απούσης της ελλείψεως
αποπειρώμαι έκλειψιν
της εκ της παρουσίας
εκθλίψεως...

©Assimina

γυναίκα Θ .

2011-02-05T09:40:00.006+02:00

Στη καμπύλη του λαιμού και του αυχένα της, φαινόταν η κούραση.
Στα σημάδια των χεριών της, η ηλικία.
Μεσήλικας προχωρημένα μάλιστα, πράγμα που επιβεβαίωνε κι η καμπύλη των βλεφάρων.
Τα μαλλιά της πρόδιδαν μια πρόσφατη περιποίηση από τη πλευρά της βαφής τους και τη προσωπική της παρέμβαση στο χτένισμα. Τα κενά μάλιστα ανάμεσα στις τούφες, ομολογούσαν και το μέσον. Ρόλλεϋ.
Αν και θα μπορούσα να στηρίζει το κεφάλι της στην επιφάνεια του τζαμιού δίπλα της, προτιμούσε να το γέρνει ελαφρά προς τα αριστερά της. Στάση που ίσως φανέρωνε μια παγιωμένη θέση της κεφαλής ή το βόλεμα για να διαβάσει μερικές σελίδες από το βιβλίο που κρατούσε.
Μετρό. Συρμός του μετρό. Σάββατο, περασμένες τρείς το μεσημέρι.
Το στριμωξίδι στο ελεύθερο κομμάτι ορθίων, δεν μου επέτρεπε να απομονώσω τις σκέψεις μου.
Τα νύχια της, αφημένα να μεγαλώσουν ελεύθερα μετά από ένα περιποιημένο μάλλον μανικιούρ, περασμένα με βερνίκι σε χρώμα ροζ-μωβ. Μια μαύρη πλεκτή μπλούζα ζιβάγκο πάνω από την υπόλευκη φούστα της. Μέσα από τα μανίκια τής μπλούζας, και κρύβοντας σχεδόν τη μισή παλάμη όπως κάνουν τα παιδιά όταν κρυώνουν και δεν έχουν γάντια, ένα ομοίως υπόλευκο εσωτερικό μπλουζάκι. Δαχτυλίδια ή άλλα κοσμήματα, πουθενά. Όπως αυτοί που έχουν λίγο να αφήνουν τα χέρια τους γυμνά. Οι ζωγράφοι ας πούμε.
Ένα κασκώλ ομοιόχρωμο σχεδόν με φούστα και μπλούζα, κάλυπτε ανέμελα το μέρος του στήθους της σαν αντί για κολιέ, να σπάει το φάρδος της τάλιας και να στολίζει διακριτικά.
Κόκκινο. Το χρώμα της τσάντας που κρατούσε, κόκκινο. Αταίριαστο μου φάνηκε στο σύνολο που μπορούσα να διακρίνω μπροστά μου. Φώναζε. Λες επίτηδες;

«Δεν έκλεψα ή δεν αδίκησα ποτέ μου έναν φτωχό ή έναν ιδεολόγο ή έναν ρέστο.»

Έπιασε το μάτι μου τη φράση καθώς το βαγόνι έγειρε στη στροφή. Μετά, το βιβλίο κρύφτηκε πάλι πίσω από το πρόσωπό της που έβλεπα μόνο τη σκιά του στο τζάμι του παραθύρου κι αυτό όχι όλες τις φορές. Εξαρτιόταν από τις αντανακλάσεις βλέπεις.

« Όταν σε προδίδουν οι άνθρωποι αγαπάς αόριστα τον κόσμο. Είναι λιγότερο βασανιστικό αυτό.»

Η δεύτερη σειρά που «έκλεψα» από το βιβλίο που είχε στα χέρια της. Γιατί, δεν διάβαζε. Εκείνη τη στιγμή δεν διάβαζε. Ακολούθησα το βλέμμα της έξω από το βαγόνι. Μια περίεργη παρέα ανδρών, έμοιαζαν, και κοριτσιών στην απέναντι αποβάθρα, είχαν τραβήξει τη προσοχή της. Μαυροντυμένοι όλοι. Κάποια αγόρια, γιατί αγόρια ήτανε τελικά, κρατώντας κράνη. Άλλα, σημαίες διπλωμένες. Ελληνικές. Μερικά κορίτσια, το ίδιο. Θα τα έκανα αστυνομικούς. Δεν ήταν. Έπιασα την άκρη των χειλιών της. Συνοφρυώθηκαν. Ελάχιστα. Μια βαθειά ανάσα πρόδωσε κάποιον προβληματισμό. Οι ώμοι ξανάγυραν αριστερά. Αφοσιώθηκε στο διάβασμα έτσι απλά κι ελαφριά γερμένη στα αριστερά της με τα δάχτυλα να παίζουν την άκρη της σελίδας κάθε φορά.
«επόμενος σταθμός…». Σηκώθηκε. Δεν έδειχνε πάνω από ένα εξήντα με τα τακούνια της. Δεν την ενοχλούσε. Τίποτε δεν την ενοχλούσε. Έτσι έμοιαζε. Ούτε καν ο συνωστισμός του βαγονιού. Το περιορισμένο λόγου ύψους της οπτικό πεδίο. Οι αγκώνες που εμπόδιζαν την πρόσβαση στις λαβές να κρατηθεί. Τα άδεια βλέμματα που την ακολουθούσαν. Η δυσοσμία.
Βλέμμα καθαρό, χείλη κάθε άλλο από σφιγμένα.
Έκανε χώρο χαμογελώντας και το χαμόγελο είχε πάντα παραλήπτη άσχετα αν εκείνος δεχόταν την παραλαβή ή όχι. Αυτό διέκρινα.
Πάτησε προσεχτικά στο χώρο υποδοχής κατά την έξοδο από το βαγόνι και αποχαιρέτησε τους συνταξιδιώτες της αφήνοντας με ανάλαφρη μακριά κίνηση δαχτύλων τη λαβή που φιλοξενούσε το χέρι της μέχρι πριν λίγο.

Έχετε ποτέ δει άνθρωπο νάχει μια ιδιαίτερη θα την χαρακτηρίσω, σύμβαση με τα θεία;
Ε, λοιπόν! Αυτή η γυναίκα που μόλις σας περιέγραψα, μοιάζει να είναι ένας από αυτούς. Δεν το ισχυρίζομαι από το γεγονός πως μπορεί η φιαξιά της να έκρυβε την πραγματική ηλικία της, παρά από το χαμόγελο των ματιών της και τις κινήσεις της. Σίγουρες χωρίς να το φωνάζουν. Απλές έχοντας διαζύγιο με την επιτήδευση. Οικείες που να σε προκαλούν να στοιχηματίσεις πως γνωρίζεστε. Προσηνής τόσο που να έρχεσαι σε αμηχανία να την πονέσεις, να την προκαλέσεις, να φανερωθείς και πάλι όχι.

Μόνο η τσάντα.
Αταίριαστη στο όλον.
Λες επίτηδες;

* οι αναφορές στα πλάγια γράμματα είναι από το βιβλίο του Νίκου Κοεμτζή: «Το μακρύ ζεϊμπέκικο» και ναι! η τσάντα που κρατούσα ήταν αταίριαστη. Από βαριεστιμάρα και βιασύνη.

** θα ήθελα να μπορούσα να αποτιμήσω τα αποτελέσματα μιας ζεστής χειραψίας που ανταλλάξαμε με τον Κοεμτζή εγώ κι η κόρη μου. πλατεία Μοναστηρακίου. Σάββατο μεσημέρι. 29 γενάρη του 2011.

©Assimina

ένα ζευγάρι παπούτσια για το καλοκαίρι .

2011-01-31T15:11:00.002+02:00

πως να γεννηθούν
οι σκέψεις που κυοφορούνται
στους δαιδαλώδεις
του μυαλού μου διαδρόμους
εδώ
στην άγονη της ησυχίας γη
με χώματα φερτά
πάνω σε συλημένους βράχους
που γέρασαν μονάχοι τους
μαζί και μερικές εληές
σκάρτες κι αυτές
ακοίμητοι
άγριων της φύσης γεννημάτων
φρουροί
σκορπιοί, φίδια κι αρουραίοι
κάτω από ήλιο
που τις ανάσες πυρώνει
και φόντο επιβάλει
αχνό γαλάζιο
η υγρασία κι η σκόνη
στις προγραμματισμένες
των F16 πτήσεις
και των άλλων που αναχαιτίζουν;

μόνον οι τζίτζικες
και τ' άλλα
όπως είπα της φύσης τα γεννήματα
ανενόχλητα επαναλαμβάνονται
τον κύκλο ικανοποιώντας
ίσως που συνηθίσανε
ίσως που φοβούνται
ίσως και ν' αμηχανεύονται
στη τόση του φωτός γδύμια
σαν κάτι μέλισσες ασυνήθιστες
σε μέλι κυπαρισσιών φυτωρίου
κι άλλων κάποιων φυτών
που προέκυψαν με εφαρμογές τεχνογνωσίας
πάντως
όχι σαν τα περιστέρια
που ζευγαρωτά έπιασαν να κατοικούν
στις κουφάλες των σκεπών
κι αναιδώς γεμίζουν τα κενά
σε καλέσματα
του μπούφου και των κούκων
στη διάρκεια της μέρας
με τα παντρολογήματά τους

και σεις
ώ σκέψεις μου σπουργίτια
που σας κούρασα μεσ' τον χειμώνα
στη γέννα που σας επιβάλετε
αντιδράτε ραχατεύοντας
κρυμμένες στις σκοτεινές
του μυαλού μου κοιλότητες...

ας είναι!

(Μπυρολίκια
Κουνουπιδιανά
Χανιά

29*7*09)

( σκέψεις πάνω σ'ένα περιβάλλον που αστικοποιείται )

©Assimina

σκέψεις σαν ρυτίδες ξηρού ανέμου .

2011-01-27T17:46:00.008+02:00

εν πλῴ
Χανιά 2010

όμορφα όπως ρυτιδιάζει η θάλασσα
στ' απαλό τ' άγγιγμα του αέρα
περιγελά θαρρείς
τις αναπτυσσόμενες
κατά τον πολιτισμό κι επίπεδό μας
ρυτίδες των κορμιών μας....

(Χανιά
20*7*09)

συχνά σκέφτομαι..
ο έρωτας δεν είναι
παρά το αντικείμενο
μέσω του οποίου
θα εκπληρώσω τις ανάγκες
ικανοποιώντας τις ορμές μου
τα αντικείμενα δεν έχουν πρόσωπα μα ποιότητα..
ύστερα πάλι..
σαστίζω στις δυο εκδοχές
διαφορετικές στην αρχή τους
μήπως η σκέψη δεν συνάδει στη πραγματικότητα
και πως η λέξη ποιότητα
κρύβει τη συμβατότητα
υπόθεσης και πρακτικής...

(Χανιά
21*7*09)

γι αυτό λοιπόν μη λυπάσαι
μια σταγόνα τρυφερότητας
σαν απόχρωση στη φωνή σου
αρκεί για να εξαγοράσει
όλα όσα υποσχέθηκαν
λόγια σε μια φαντασίωση

(Αθήνα
27*1*11)

©Assimina

η τσιγγάνα .

2011-01-15T10:18:00.002+02:00

από την ρομαντική εποχή

δεν ξέρω, αλλά κάτι μου ήρθε να το ξαναδημοσιεύσω
γραφή και πρώτη ανάρτηση Δεκέμβρης του 2004
η πρώτη επανάληψη στο blog, 14*12*06
και η σημερινή

Δεν γεννήθηκα μα, φιαχτηκα τσιγγανα!
παει να πει: δυσπιστω και συναμα ζητιανευω...
Δυσπιστω, απεναντι σ' αισθηματα..., προθεσεις...
Ζητιανευω, αγαπη, φιλία, διαθεσεις...

Τσαλιμακια κανω..., προκαλω!
Χερι απλωνω..., το κρατω,
μοιρα να διαβασω προσπαθω!

Βαθεια μες τα ματια κοιτω...
κι απομακρο σε κρατω...
Μα, σαν τη ψυχη μου την κερδισεις,
αφου το μυαλο ικανοποιησεις...
Φιλη στη ζωη σου θε ναμαι εγω...
ως το τελος!
οποιο, κι αν ειναι αυτο!

μονο, μη μ' απογοητευσεις παρακαλω....

α.λ.
17/12/2004

*******

σε καποιους χωρους διαδικτυακους
ισως και ολους
απαραιτητες ειναι οι συστασεις
ενα ειδος τετοιο

μεσα σε αυτο το πλαισιο, εφιαξα το "πορτραιτο" μου
κινουμενη σε δυο κοσμους παραλληλα
αυτον, μεριδας των μαθητων μου
και τον δικο μου
που λιγο απεχει στα γνωρισματα χαρακτηρα απο 'κεινον

αλλωστε, τις αποκριες, τσιγγανακι ντυνομουν
...

©Assimina

στη χρονιά που έρχεται να κρατήσω...

2010-12-29T20:59:00.004+02:00

Τα δώρα μου δόθηκαν νωρίς
Τρία
Από αρσενικά όλα
Το χαμογελαστό ευχαριστώ του Σπύρου για τον βαθμό του στο Α τρίμηνο… το παιδί έχει επίγνωση κι η αναγνώριση που εκδηλώθηκε με ευγνωμοσύνη, δηλοί σημάδι χαρακτήρα ωραίου και τη σιγουριά πως η σπορά θα φέρει καρπό
Τα λόγια του πατέρα που είδα μια μόνη φορά, στη κόρη του: αυτή είναι ψυχή μεγάλη… μου αρέσει να μου αποδίδουν αυτό τον χαρακτηρισμό.. αποδίδοντας μου την ευθύνη, με αποτρέπει από την μικρότητα
Ο άντρας που με συνέκρινε με άλλη γυναίκα, ιδιαιτέρως έξυπνη κατά τη γνώμη μου, είναι άνθρωπος αυστηρός και άτεγκτος σε κρίση και χαρακτηρισμούς… βγήκα καλύτερη για κάποιους λόγους… δεν πιστεύω στις συγκρίσεις σαν μέτρο αξιολόγησης… ωστόσο, η ικανοποίηση της αναγνώρισης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών μου με χαροποιεί πολύ και προσθέτει στην αυτοεκτίμησή μου

Επι-κοινωνία
Μπαίνω στο facebook
Η έξαψη της πρώτης επαφής με το μέσο, δίνει σύντομα τη θέση της στο συναίσθημα που με κυριαρχούσε όταν με την μάνα μου πηγαίναμε τα Σάββατα στη κεντρική αγορά των Αθηνών σαν ήμουν παιδί και τους πέριξ δρόμους… χάνω σημαντικό μέρος των ιδιοτήτων μου.. παραχωρώ την υπομονή και τη συγκέντρωσή μου σε μικρού μήκους κείμενα, πρόχειρες καταγραφές, σύντομες εκφράσεις ευαρέσκειας ή δυσαρέσκειας, αδιαφορίας… ένα κλικ αρκεί κι η απουσία του ισοδύναμα… χάος… προσπαθώ να βρω, βρίσκω τρόπους να μετατρέψω το χαώδες τής εκεί επικοινωνίας σε πιο ανθρώπινο… το χάνω με τις νέες ρυθμίσεις… παραμένω διεκδικώντας πίσω τις βασικές μου αρετές… προσπαθώ να αμείψω ανθρώπους που κάνουν το ίδιο με την αναγνώριση του γεγονότος… εξακολουθώ να μη «φωνάζω»

Κλείνω σχέσεις
Ο καρτερικός και ανεκτικός άνθρωπος μεταμορφώνεται σε αυστηρό κριτή και ζητά εκείνα που δεν διεκδίκησε με βραβείο τη μοναξιά του αρκετές φορές

Το πιο ισχυρό συναίσθημα: θυμός… μεγάλος θυμός
Γαλήνη καμιά
Σχεδόν

Το αίσθημα που με συγκλονίζει: συνευθύνη
Βρίσκομαι και πάλι μετά από χρόνια σε διαδηλώσεις με αιτήματα πολιτικά, οικονομικά… το συναίσθημα της συνευθύνης μέσα στην ομάδα με γεμίζει…

Μια δυνατή στιγμή: εκείνη που ο συνάδελφος μου χτυπώντας με στη πλάτη, δήλωνε και τη δική του συμμετοχή στη πορεία

Απόγνωση
Η στιγμή που βρίσκομαι ανάμεσα σε διαδηλωτές με μολότωφ και αστυνομικές δυνάμεις έτοιμες από νωρίς… φοβάμαι… δεν μπορώ να κάνω πολλά… προχωρώ ανάμεσά τους σχεδόν αμέριμνη.. γλυτώνω.. άλλοι όχι

Η πιο ανεύθυνη στάση: αφαιρούμαι κοιτάζοντας έναν διαδηλωτή.. έχει καλύψει πρόσωπο και λαιμό με μαλόξ… Χαυτεία.. αριστερά μου, από Ομόνοια, ακούγονται τζάμια που σπάνε… διαδηλωτές προπηλακίζουν τους δράστες.. εκείνοι με τη σειρά τους απειλούν με τη δύναμη των καδρονιών που κραδαίνουν.. ζήτημα ώρας να φτάσουν τα ματ.. ξύπνα

Απόγνωση
Πόσες δικαιολογίες για να μην πεις πως φοβάσαι; Πόσες δικαιολογίες για τη στιγμή που θα κοιταχτείς στον καθρέφτη; Κοιτάζεσαι; Κι όμως! Είχες θυμώσει αρχικά με τις αποφάσεις που σε μετρίαζαν

Ανατροπές κι υπερβάσεις
Αποφασίζω να δώσω βαρύτητα σε άλλες παραμέτρους εντός μαθήματος.. φαίνεται να κερδίζουμε… όχι πάντως σε ησυχία… σε δέσιμο, αυτοεκτίμηση, αυτοπεποίθηση.. όχι όλοι.. υπάρχουν ακόμη κεφάλια σκυμμένα.. πρόσωπα σκυθρωπά… μαθητές που διατηρούν τη θέση που τους έδωσε το σύστημα έξω από τον κύκλο.. έχουμε δρόμο
Ο διαγωνισμός ήταν η πρόφαση για να μας βγάλω εκτός «συνόρων»… ανοίξαμε την πόρτα του σχολείου και βγήκαμε στη γειτονιά με επιτυχία που δεν μετρήθηκε από το βραβείο…

Το βραβείο
Δεν είχα στο μυαλό μου τη νίκη.. με «βρήκε» μέσα στην πορεία της 15^ης Δεκέμβρη.. μια μέρα εξαιρετικά δύσκολη από πολλές πλευρές… δήλωσα τη χαρά μου κοινοποιώντας συγχρόνως και τον χώρο όπου κινιόμουν… χιλιάδες απεργοί είπα… εκ των υστέρων, η αμηχανία μου να παραβρεθώ και να πάρω το βραβείο από την ηγεσία του υπουργείου, μού δημιούργησε υπερένταση… τα παιδιά βοήθησαν… ήταν δική τους η χαρά

Γράφω
Γράφω σα να φεύγω
Φεύγω

(γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στις 10*1*2011)

©Assimina

γυναίκα Δ .

2010-12-26T06:47:00.002+02:00

"Άγγελοι" που χάθηκαν .

Μια ενδεχομένως λάθος ρύθμιση στον αυτόματο των λαμπτήρων της πλατείας και του δρόμου, βύθιζε για λίγες ώρες τη γειτονιά στο σκοτάδι της απερχόμενης νύχτας, εδώ και πολλές ημέρες
Περί τις πεντέμισι κάθε πρωί
Εκείνη ήταν κι η ώρα που η γυναίκα ξυπνούσε από συνήθειο χρόνων και μια εσωτερική αναζήτηση που της απαγόρευε σχεδόν, να ησυχάζει για πολύ
Το νερό στους σωλήνες των καλοριφέρ κυλούσε με θόρυβο και δύναμη
Όπως ακριβώς επιθυμούσε να κυλάνε κι οι τρόποι της στη ζωή μα δεν ήταν ποτέ έτσι
Προσπάθησε να διαπεράσει με το βλέμμα της το σκοτάδι έξω κι έπειτα από λίγο περιορίστηκε στο μισοσκόταδο του δωματίου
Κάθισε στον καναπέ με το δεντράκι δίπλα της κι έφερε τα πόδια πάνω του εις τρόπον ώστε να μπορεί να ακουμπήσει το σαγόνι της στα γόνατα
Δέκα μικροί αγιοβασίληδες την χαιρέτησαν παιχνιδίζοντας ό ένας με τον άλλο
Αγιοβασίληδες ή νάνοι;
Έδιωξε τον συνειρμό απ’ εκείνη την ταινία και χάιδεψε με στοργή τα δάχτυλα των ποδιών της
Ρίλι ρεντ, της είχε πει η Μαρία όταν επέλεξαν το χρώμα του μανόν που θα χρησιμοποιούσαν
Ρίλι ρεντ, λοιπόν!
Πάει καιρός
Δεν θυμάται πόσος ή δεν αποζητά να υπολογίσει
Εκείνος ο άντρας τα είχε πάρει ανάμεσα στις παλάμες του κι αφού τα χάιδεψε, τα έφερε στο στόμα του και φιλούσε τα δάχτυλά της ένα- ένα με τόση τρυφεράδα που την γέμιζε με προσμονή που δεν γνώρισε άλλη φορά
Τα πόδια της
Τώρα.., μόνο την πονούσαν
Πόσο την πονούσαν!
Όσο όλο της το κορμί κι η ψυχή
Υπάρχει ψυχή;
Κι όπως δεν έχει πια εκείνα τ’ αντίβαρα να κρατηθεί, και μια που κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να το αποδεχτεί και να της το δικαιολογήσει σαν φυσική απόρροια καταστάσεων ηλικίας και άλλων διαφορετικών και να μελώσει λίγο τη καρδιά της, αυτός δεν υποχωρεί μα εγκαθίσταται θριαμβευτικά και παντοδύναμα επιθυμώντας να τραβά την προσοχή

Κοίταξε τα βαμμένα κόκκινα νύχια των ποδιών της
Σαν τα καλτσάκια του μικρού αγγέλλου στο δέντρο της
Έριξε το βλέμμα της στο στολίδι
Πως της έμοιαζε!
Κρατούσε στο δεξί του χεράκι ένα αστεράκι κι ένα στρογγυλό χαμόγελο στόλιζε το μουτράκι του
Μέχρι που θα το ‘κανε πονηρό το χαμόγελο
Όπως το δικό της σε ‘κείνη τη φωτογραφία δίπλα στον πατέρα της, στην Ακρόπολη
Ο φακός τους έπαιρνε από κάτω
Εκείνοι τον κοιτούσαν απευθείας και χαμογελούσαν
Το κοριτσάκι κρατούσε μια μπομπονιέρα κι ένα στρογγυλό χαμόγελο στόλιζε το μούτρο του
Δίπλα, ο πατέρας, μισό βράχο παρακάτω, κρατώντας τη μικρή από τον αριστερό της αγκώνα και χαμογελώντας στο φακό, επεδείκνυε τη σχέση του με την κόρη
Περήφανος
Αγαπημένη
Αναστέναξε
Πάντα η νοσταλγία της προκαλεί αναστεναγμούς και την αίσθηση του ανεπίστροφου, που σημαίνει, κενό...

Ζεστές παρά το προχωρημένο της εποχής, οι ημέρες αυτές
Αταίριαστο
Λίγο κρύο, λίγο χιόνι, οι ρυθμοί και τα παιχνίδια που αυτό συνεπάγεται, όσο νάναι.., θα ζέσταινε τις καρδιές τους
Νάχε δυο κόκκινα μποτάκια..
Θα τα πέρναγε στα πόδια της μέχρι όπου φτάσουν
Να μη ξεχάσει όμως να φορέσει πριν, τα ριγέ όλων των αποχρώσεων του ροζ-άσπρου καλτσάκια μέχρι τα γόνατα που της είχε χαρίσει εκείνη η φίλη
Έπειτα, θα έψαχνε να βρεί το κόκκινο μάλλινο κασκώλ που της είχε πλέξει η μάνα να πάρει μαζί της τα χρόνια των σπουδών της
Έκανε κρύο σαν φύσαγε ο Βαρδάρης εκεί
Ένα κόκκινο σκούφο θα τον χρειαζόταν
Κι αν δεν είχε, θα φόραγε στο κεφάλι της την κάλτσα τής κόρης της φέρνοντας την άκρη μπροστά;, όχι! Πίσω
Οι χιονάνθρωποι έχουν την κατάληξη του σκούφου τους πίσω στην πλάτη τους
Να μένει το πρόσωπο καθαρό, να φωτίζεται το χαμόγελο που με τη σειρά του θα φώτιζε τα πρόσωπα και τις ψυχές των ανθρώπων
Χαμόγελο είχε
Κι ας πονούσε
Όλο το σώμα κι η ψυχή της
Όπως τα πόδια της
Υπάρχει ψυχή;
Τι κι αν ναι, τι κι αν όχι
Θα την έφιαχνε η ίδια
Όπως το κατάφερνε τόσα χρόνια
Κι ας είχε απωλέσει την ικανότητα
Μόλις χθες, αναγκάστηκε να απολογηθεί ζητώντας συγγνώμη που δεν στάθηκε ικανή να συμπαρασταθεί
Ώρα να επανέλθει στη δράση
Το γιατρικό της βρισκόταν στη χαρά που κάπου-κάπου έδινε..

Ο διαπεραστικός ήχος από τη σειρήνα συναγερμού στο διπλανό φαναρτζίδικο, την έβγαλε από τις σκέψεις της
Για μια στιγμή αισθάνθηκε σα να κατέβαινε από το δέντρο… τίναζε από πάνω της το χιόνι, αφαιρούσε κόκκινο σκούφο και κασκώλ κι έσκυβε να βγάλει τα μποτάκια
Τίποτε από όλα αυτά φυσικά
Για λίγο είχε αποκοιμηθεί
Μάζεψε βιβλίο και γυαλιά που είχαν πέσει δίπλα της
Σηκώθηκε
Το πρώτο φως είχε ήδη δώσει ύλη στις φιγούρες της πόλης
Ώρα για τα τυπικά του νοικοκυριού της ημέρας
Χριστούγεννα…

Περνώντας δίπλα από το στολισμένο δεντράκι τής φάνηκε πως αυτό το στολίδι, ο χιονάνθρωπος, είχε το άρωμα από το λάδι που, τελευταία, συνήθισε να φορά στο σώμα της: white musk κι ένα χαμόγελο που της έμοιαζε.. στρογγυλό να πιάνει το πρόσωπο όλο με δυο λακκάκια στις άκρες του….

ΧρόνΙα πΟλλΆ

(ρόλοι που απωλέσθησαν_

"άγγελοι" που χάθηκαν_

η ανάγκη κι η αξία

της ανάδρασης ._)

στη γυναίκα .

10*1*2011

γράφω ακόμη με κόπο

δεν θέλω όμως να ξεχάσω

μια μέρα μετά από αυτή την ανάρτηση, τελειώνω το βιβλίο: το Φάντασμα της Όπερας

σκέφτομαι: ο έρωτας σαν επίφαση για να διαγραφούν τα κύρια

τα κύρια: η ειλικρινής αποδοχή μας, μάς ελευθερώνει, μάς ηρεμεί, μάς καθιστά μεγαλόθυμους και μεγαλόψυχους...

ακόμη κι η Κριστίν Νταέ, χρειάζεται ένα άλλοθι ομορφιάς για να ερωτευτεί.. το δημιουργεί...

©Assimina

γυναίκα Γ

2010-12-19T21:08:00.004+02:00

Με το αριστερό της χέρι προσπαθούσε να πάρει λίγο ζεστό ζωμό από τη κατσαρόλα, αποφεύγοντας επιμελώς τους κόκκους του ρυζιού και με το δεξί συνέχιζε να χτυπά το αυγολέμονο στο βαθύ πιάτο
Σουσού
Έτσι τη φώναζε η θεία Αργυρώ που δεν ήταν θεία της παρά μια φίλη της μάνας της αλλά έμαθε να τη φωνάζει θεία γιατί πως αλλιώς αφού τότε στα χωριά θειά λέγανε τα μικρά τις μεγάλες γυναίκες.. τις μικρές τις λέγανε με τ’ όνομά τους
Σουσού τη φώναζε κι η μάνα της σαν ήθελε να καλοπιάσει τη διάθεσή της
Και το κατάφερνε. Ίσως δεν ήταν μόνο το χαϊδευτικό, αλλά και το χάδι του χεριού της κι η φωνή της. Μπορεί και το βλέμμα που συνόδευε τον λόγο.
Μια γλύκα που ξεπήδαγε και απλωνόταν πάνω της δίχως να ζητά τίποτα παρά μόνο να δώσει. Αυτό την ξεθάρρευε. Ένοιωθε ασφαλής και συνένοχη στο παιχνίδι. Της άρεσε όχι μόνο γιατί την γλύκαινε αλλά και γιατί καταλάβαινε τους όρους.
Έριξε με προσοχή το ζεστό ζωμό στάλα - στάλα στο πιάτο με το αυγολέμονο χωρίς να σταματά να το χτυπά με το δεξί χέρι. Κατόπιν αναποδογύρισε το πιάτο στη κατσαρόλα. Ανακάτεψε ήσυχα με μια ξύλινη κουτάλα και πέρασε το σκεύος σε άλλο μάτι της κουζίνας. Έπιασε το τσαερό και το τοποθέτησε στο ζεστό μέρος να πάρει τη κάψα, μη χαλάσει το υλικό.
Σουσού τη φώναζε κι ο πατέρας της
Το δικό του βλέμμα όμως έκρυβε μια προσμονή που την ανησυχούσε. Σα να αποζητούσε από κείνη να γεμίσει κάτι που ούτε το ‘βλεπε κι ούτε, περισσότερο, ήξερε το με τι και πώς να το γεμίσει. Τότε γαντζωνόταν στη γκρίνια της κι έφευγε. Όχι δηλαδή πως απομακρυνόταν από την οικία. Που τέτοια πράγματα τότε; Κι ούτε καν στο άλλο δωμάτιο. Όλο το σπίτι, ένα. Έτσι ήταν φιαγμένο από τους μαστόρους. Όλα τα δωμάτια σε κυκλικό διάδρομο δίχως κέντρο ή μάλλον με κέντρο τον μεσαίο τοίχο. Υπήρχαν πόρτες μα πάντα μέναν ανοικτές.
Έφευγε στον κόσμο της. Γινόταν ένα κουβαράκι όπως η κάμπια άμα την πειράξεις, καμπουριάζει κι αγκαλιάζει το κορμί της. Έτσι κι αυτή. Κι όταν πια συνερχόταν από αυτή τη κατάσταση, ένοιωθε συντριμμένη. Κουρασμένη. Κακόκεφη. Σαν άνθρωπος που δε στάθηκε ικανός να καταλάβει και να αποδώσει το πρέπον ή το ζητούμενο.

Έπλυνε τα χέρια και τα σφούγγισε στην άκρη της ποδιάς της. Έπειτα, άνοιξε τη σιδερώστρα μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. 19 του μήνα κι εκείνη μόνο τότε βρήκε το χρόνο και τη διάθεση να το στολίσει. Δεν την πείραζε. Και στο πατρικό της εκείνα τα χρόνια έτσι το συνήθιζαν. Κοντά στη γιορτινή μέρα. Πρώτα οι δουλειές του χειμώνα κι έπειτα τα στολίσματα. Κάθε πράμα στο καιρό του…
Με το σιδέρωμα ζεστάθηκε κι έβγαλε το πάνω της φόρμας της. Όρθια μπροστά στη σιδερώστρα, σκυμμένη πάνω στα ρούχα να στρώνει τις ραφές και να τις πατά προσεχτικά με το σίδερο, μην ανοίξουν, μη ξεχειλώσουν και χάσει το ίσιο του το ρούχο, τα στήθη της κουνιόντουσαν πέρα δώθε ακολουθώντας τη κίνηση του κορμού στη προσπάθειά του, ελεύθερα μέσα απ’ το μικρό μακώ της.
Δυο παλάμες την ακινητοποίησαν, την πάγωσαν και την ερέθισαν. Ο άντρας της. Τσιτώθηκε. Δεν άντεχε το χάδι το απρόοπτο, το δίχως πριν να την ηρεμήσει, να την ησυχάσει, να την ταξιδέψει. Να την ξεχωρίσει από την αγωνία της πορείας των πραγμάτων. Αρνήθηκε. Δεν ανέχτηκε. Αντέδρασε.
Έπειτα, συνέχισε τη δουλειά της. Και τις σκέψεις της.
Σουσού δεν την φωνάζει ο άντρας της. Κι ούτε που θυμάται να του έχει πει τα σχετικά. Κι αυτού το βλέμμα δεν κρύβει προσμονή παρά φανερώνει στα ίσια τι προσδοκά. Ούτε και τούτο τη γλυτώνει από εκείνο το συναίσθημα του πνιγμού σαν καλείσαι να σηκώσεις κάτι που δεν ξέρεις τα’ είναι κι ούτε από που να το πιάσεις, πώς να το χειριστείς, να το κουμαντάρεις και να το τελειώσεις. Γιατί, τι στο καλό εννοεί ο καθένας, τι νόημα δίνει στην έννοια χαρά; Που να ξέρεις και με ποια υλικά να παραγεμίσεις τις στιγμές και το σύνολο για να προσφέρεις χαρά. Κι ούτε να σου περάσει απ’ το μυαλό πως επειδή είναι μέρες γιορτινές και μ’ αυτό τον τρόπο γιορτινές, γιατί, παραδέξου το , κι οι γιορτές έχουν το δικό τους ύφος και περιεχόμενο η καθεμιά, κι άλλα έχει ανάγκη η μια κι άλλα η άλλη, είναι πιο εύκολο να τις γεμίσεις με χαρά. Ποια τα υλικά και ποιες οι δόσεις; Και τ’ ανακάτεμα; Κι αυτό θέλει μαεστρία.

Από παιδί νοιώθει να μπερδεύεται και να προκύπτει ανίκανη σε τούτα τα μαγικά. Να περνά στο προσκήνιο και σαν ταχυδακτυλουργός και ικανός ιερουργός, να στήνει τα κατάλληλα σκηνικά με νοήματα που δεν αποδίδονται αλλά ζητείται εσύ να αντιληφθείς το περιεχόμενό που οι άλλοι τους δίνουν. Μπλοκάρει στους πρώτους ρόλους. Απομονώνεται.
Χριστούγεννα. Πλησιάζουν δηλαδή.
Θυμήθηκε μια αφιέρωση που είχε γράψει σε μια φίλη της πριν χρόνια: ζήσε τις μικρές σου στιγμές για να μην έχει η ευτυχία σου ανάγκη τις μεγάλες…
Έριξε μια ματιά στο δεντράκι που είχε στολίσει αξημέρωτα. χάιδεψε με το βλέμμα της τα στολίδια και χαμογέλασε. Μάζεψε τα σιδερωμένα ρούχα και την σιδερώστρα. Έβαλε το σίδερο όρθιο να κρυώνει. Μπήκε στην κουζίνα. Πήρε μια βαθειά ανάσα κι οσμίστηκε το φαγητό που κρύωνε μέσα στην κατσαρόλα. Χαμογέλασε. Είχε για πρώτη φορά στη ζωή της φιάξει γιουβαρελάκια!

Έβγαλε την ποδιά. Πέρασε τα χέρια της στα μαλλιά της να τα σιάξει λίγο κι έπειτα το δάχτυλο στη σχισμή του στήθους της. Η κολόνια της δεν ήταν φρέσκια αλλά κρατούσε καλά ακόμα. Άνοιξε την πόρτα του σαλονιού. Χαμογέλασε….

ΚαΛΈς ΓιοΡτΈς!!!!!!

στη γυναίκα .

©Assimina

γυναίκα Β .

2010-12-01T18:33:00.002+02:00

Ήρθε και ζαλίστηκε λιγάκι το πρωί
Εκείνη η κατάσταση που λες κι αδειάζει το υγρό που προστατεύει τον εγκέφαλο κι αυτός διογκώνεται κι ασφυκτιά στα νεόκοπα πλαίσια και κάνει μια να πάρει τη κατηφόρα μα σα δε βρίσκει διέξοδο ικανή να χωρέσει το νέο του μέγεθος, στριφογυρνά κουρασμένα σα σκυλί γερασμένο που κυνηγά την ουρά του κι όταν νομίζει πως τη φτάνει, δίνει μια να την αρπάξει κι ύστερα πάλι λουφάζει
Έπειτα είπε θα ξεκουραστώ, σαν έφτασε στο σπίτι της
Μα τότε εφόρμησε σα ζιζάνιο πικρό εκείνη η μιλιά η γεμάτη στόμφο που νόμιζε η αιτία της ήταν η έγνοια από αγάπη, η ανησυχία από ενδιαφέρον κι αυτή αποδείχτηκε σφίγγα με κεντρί δηλητήριο πως άλλο εννοούσε κι ήταν αυτό η παρεξήγηση
Κι όπως διπλώθηκε να ξαποστάσει, μαζί διπλώθηκε κι η ψυχή κι η μνήμη κουβαράκι δίπλα της κι όλες μαζί κρύωναν και βαριανάσαιναν σαν από πνιγμό μιας επιθυμητής επιούσιας κατάστασης ξεχασμένης κι ακόμη πιο πολύ… προδομένης
Που ήταν οι μέρες με το δικό τους χρώμα, οι γιορτινές, να ξεχωρίζουν περήφανες για το περιεχόμενό τους κι όλο που χάριζαν στους ανθρώπους
Ένα μπλε της Βηθλεέμ, η γιορτή του πατέρα
Ένα χρυσαφί σκούρο με μυρωδιά από τον μπακλαβά που ψηνόταν, τα Χριστούγεννα
Ένα κόκκινο βαθύ για το Πάσχα με όλες τις αποχρώσεις του ροζ της άνοιξης που το φιλοξενούσε
Το άσπρο του γιασεμιού με μια γλύκα πασπαλισμένης άχνης στο γλυκό που στόλιζαν τα άνθη του, για τα γενέθλια της

Ύστερα.… ύστερα έκανε το δικό της σπίτι με όλες τις υποσχέσεις να κρατήσουν οι μέρες το χρώμα τους κι αυτές δεν άντεξαν και ξεθώριασαν ανάμεσα στις άλλες, άχρωμες κι άοσμες με τα παντζούρια τραβηγμένα και τις κουρτίνες ίδιες πάντα χωρίς ούτε μια λεπτομέρεια να δείχνει τη διαφορά, ένα λουλούδι, ένα σεντόνι με κέντημα
Μόνο το τηλέφωνο να κτυπά για τα ειωθότα να δείχνουν τα τετριμμένα και τριμμένα στο φαίνεσθαι συναισθήματα κι έπειτα τίποτα μόνο κάτι ευχές να ικανοποιείται το παράλογο, το συνήθειο.. ούτε μια ζέστα, ούτ’ ένα γέλιο
Δεν ήταν πάντα έτσι μα κάτι έφταιξε κι έλεγε πως έφταιξε που δεν τον χάιδεψε η μάνα του, όχι όπως χαϊδεύεις και κακο- ή καλομαθαίνεις ανάλογα πως θ’ αποφασίσεις να το δείς, μα το άλλο το χάδι του χεριού που πάει να πει στοργή κι επανάληψη μέχρι να μη την αντέχεις και να σε πονά και να θέλεις να απαλλαγείς απ’ αυτήν ώσπου νάρθει η σειρά σου να την δώσεις σ’ όποιον αγαπήσεις, αν έχεις μάθει ν’ αγαπάς… κι έλεγε αυτό θα έφταιξε και κάνε κουράγιο κι έχεις εσύ περίσσευμα και δώσε μέχρι να μάθει
Μα το περίσσευμα απόσωσε κι έγινε κουβαράκι να λιώσει τις ανάγκες της να τις μπερδέψει, κόμπος να γίνουν άλυτος κι απ’ το πολύ το παιδεμό για να τις λύσει με κούραση βαθειά τον καημό ν’ αποκοιμίσει
Κι έλεγε, μάνα του είναι και θα τη στέρξει και κάνε κουράγιο που έτσι έχουν τα πράγματα, μα πώς να κάνει τόσο καιρό αυτή που συνήθισε στην έγνοια από αγάπη, την ανησυχία από ενδιαφέρον και που χαϊδεμένη ήτανε κι αυτό να δώσει θέλει και να πάρει πάλι κι όπως δεν τόχει, κουράγιο πώς να κάμει κι ήρθε και ζαλίστηκε κι είπε θα ξεκουραστεί σαν έφτασε στο σπίτι κι όπως η στεναχώρια τη βαλάντωσε πήραν οι καταστάσεις και τυλίχτηκαν μαζί με τη ψυχή της και κρύωνε κουρνιασμένη έμβριο όχι για να χωρέσει σε μήτρα αλλά να κλείσει τη δική της να μην αιμορραγεί θλίψη και θυμό κι απ’ τη κακία, άλλος μη μεταλάβει

Κι έτσι όπως ήταν, σαν έμβρυο έκλαψε, δάκρυ αδάκρυτο, να ησυχάσει κι άλλην εικόνα δεν έχω από τούτη την ιστορία μια γιατί δεν τέλειωσε κι άλλη γιατί άργησε να γραφεί…

στη γυναίκα

©Assimina

γυναίκα Α .

2010-11-22T18:28:00.003+02:00

Σαν παραμέρισε ο άντρας από πάνω της, μόνο τότε κι εκείνη μάζεψε τα πόδια της το ‘να δίπλα στ’ άλλο κι έψαξε τη κυλόττα της ανάμεσα στα σκεπάσματα
Και σαν τη βρήκε, στάθηκε όρθια και πέρασε το φόρεμά της πάνω στο μισό γυμνωμένο σώμα της.
Ίσιωσε το στρίφωμα στη μέση της γάμπας, φόρεσε της παντούφλες της κι όπως ήταν, δίχως να σκουπιστεί, με τα υγρά να σαλιάζουν τους μηρούς της πορεύτηκε προς την κουζίνα.
Το στεφάνι σ’ και τα μάτια σ’, της είχε πει η μάνα της δείχνοντας με το κεφάλι στα μπούτια της ανάμεσα σα νάδειχνε κλειδιά θησαυρού
Έτσι κι αυτή, στη ζωή της όλη άλλο δεν έκανε παρά το στεφάνι και τα μάτια της
Μονάχα που τα μάτια τα κρατούσε σφαλισμένα όσο το στεφάνι ίδρωνε το υπογάστριό της κι αγκομαχούσε λόγια ακατάληπτα στις κλειδώσεις της
Έπειτα τ’ άνοιγε τόσο που να θωρούνε τ’ απαραίτητα και ποτέ πάνω από τα μάτια του άντρα
Χαμηλά όσο έφτανε για τις δουλειές της
Μονάχα κάτι βράδια μοναξιάς όταν εκείνος χανόταν σε παρέες που ποτέ δε ρωτούσε γι αυτές, τα σήκωνε ως το καθρέφτη να δουν λίγο τη μέση της κι εκείνα τα ρόδα στα στήθια της
Κοίταγε σα για να πιστέψει τ’ ανομολόγητο, την άνοιξη στο κορμί της
Περάσαν έτσι οι χρόνοι κι η ζωή μαζί, κι αυτή με το συνήθειό της μέχρι το σήμερα που τράβηξε για τη κουζίνα με τα πόδια της να σέρνουν τις στραβοπατημένες παντόφλες, όπως στραβοπατημένη ήταν κι η ζωή της
Άνοιξε τη πόρτα και έσυρε το καρότσι της λαϊκής
Έγερνε λιγάκι και κούτσαινε
Το φτηνό της φόρεμα σήκωνε λίγο μπροστά όπως η κοιλιά της είχε μεγαλώσει με τα χρόνια
Φαινόντουσαν τα γόνατά πρησμένα
Στις γάμπες οι φλέβες ζωγράφιζαν ποτάμια
Η μέση χαμένη κάτω από το βαρύ της στήθος
Τα μαλλιά κοντά κι αραιωμένα, τραβηγμένα πίσω έδιναν σε κοινή θέα τη κούραση της ψυχής της
Μα εκείνη προχώραγε με βιασύνη και τίποτα στο βήμα και τα μάτια της δε μαρτυρούσε ό,τι τα άλλα πάνω της
Σαν έφτασε στους πάγκους…
Σήκωσε το βλέμμα
Όρθωσε το κορμί
Δυο κιλά χαμόγελα πορτοκαλιών, γέμισε τη μια σακούλα απ’ τον έναν
Τρία κιλά κόκκινα στο χρώμα μιας νόστιμης τομάτας, λόγια από τον άλλον
Επτά κομμάτια μήλα ενδιαφέροντος από ένα τρίτον
Κι από τον πιο νέο, τρία ματσάκια από όλα τα μυρωδικά που θα χρειαζόταν στη βδομάδα
Κι όπως έπαιρνε τις παραγγελιές της, χάριζε ένα χαμόγελο, μα ένα τέτοιο χαμόγελο συμπάθειας στολισμένο με ρανίδες εμφανούς και γνήσιας χαράς που καμιά γύρω δε μπορούσε να συναγωνιστεί
Όχι πως το έκανε επί τούτου, αλλά ήταν να πούμε αυτό η εκδίκησή της στην αμφιβολία που έβλεπε στα μάτια των άλλων σαν την έκριναν κι εκδίκαζαν απ’ τη κοψιά της

Κανείς δεν της τόκανε πως κράτησε τα κλειδιά του θησαυρού ανοξείδωτα…

στη γυναίκα .

©Assimina

τα γιασεμιά του φθινοπώρου .

2010-11-14T10:51:00.007+02:00

Τούτη η εποχή
Θα έλεγα
Είναι των Σατύρων
Κι αν το θάρρος
Της άγνοιας
Δεν είχα απολέσει
Θα ονομάτιζα αυτούς
Λιγούστρα
(θαρρώ, το ξανα-βρήκα!)
Τι άλλο να σκεφτώ
Π’ από τη πρώτη
Του δειλινού την ώρα
Ως εκείνη την προχωρημένη
Της Ανατολής
Αυτή η μυρωδιά
Σπέρματος αδιάθετου
Πολιορκεί κυματοειδώς την όσφρηση
Κάθε που διαβαίνω τη πλατεία κάτωθέ μου;
Παιχνίδι αρσενικών μοιάζει
Που με πρώτο υλικό απ’ τους αδένες τους
Να σημαδέψουν προσπαθούν
Τον τόπο και το μέλλον
Διεκδικώντας την επι-κυριαρχία
Στην επιδερμίδα φύσης φυλλορροούσας
Τι κι αν φυσά
Κι αν βρέχει;
Τούτη την ορμή
Μήτε άνεμος
Μήτε βροχή καταλαγιάζουν
Κι ολόγυρα..
Φύλλα κίτρινα
Κι άλλα στο χρώμα της σκουριάς..
Δυο κατακόκκινα τριαντάφυλλα
Μείναν’ να παλεύουν
Κατάμονα στο κέντρο της πλατείας
Πιο πέρα
Μια συστάδα
Γιασεμιών του Φθινοπώρου
Δακρύζει μοσχοβολιές

Εν μέσω ημιθανών της εποχής, φύλλων...

η φωτογραφία του γιασεμιού

είναι του κυρίου Ερμή Κασάπη

από την συλλογή του στο flickr

©Assimina

πΆθος το - πΌθος ο

2010-11-11T18:19:00.003+02:00

μέσα σε αυτό το ανυπόθηκο ουδέτερο του πάθους

εξαργυρωτέο το κραταιό αρσενικό του πόθου ._

©Assimina

κενοφοβία .

2010-11-09T15:17:00.001+02:00

συρραφή λέξεων και στίχων που περίμεναν στη σειρά χωρίς να τους δοθεί προτεραιότητα.

Έτσι λοιπόν θα χαθούμε..
μεσ' τη σιωπή
Περιδινούμαι
σα γεύση φιλιού
σε υπερώια σχισμή
Ακαταπόνητος ο έρωτας
το αναπόφευκτο
θέτει σε αναμονή
Φιάξαμε μιαν αγάπη
ετοιμόγεννη
Υποκύπτω
Φύλλα κίτρινα
κι άλλα στο χρώμα της σκουριάς
Ψάθυρμα
Καθυποτάσσομαι
Κενοφοβία
Ιερόδουλη
τότε η λησμονιά
Ιλύς του αναπόφευκτου ._

©Assimina

Ac .

2010-11-09T10:12:00.004+02:00

"και να αδελφέ μου

που μάθαμε να κουβεντιάζουμε

ήσυχα, ήσυχα κι απλά.."

δεν είναι που οι ποιητές τα γράψαν λάθος

είναι που όσοι ανέλαβαν

μας τα δίδαξαν

απόλυτα και παντοτινά..

©Assimina

Ad .

2010-11-08T10:15:00.001+02:00

θήλυ και θηλυκό

άρρεν κι αρσενικό

το

λυπάμαι τα επίθετα που

υποκύπτοντας στις απαιτήσεις των ουσιαστικών

διαπραγματεύονται τη φύση του φύλου τους

©Assimina

εκλογικά .

2010-11-06T10:15:00.001+02:00

***

κάτω από αυτόν τον ήλιο που μου χαρίστηκε να ζω,

μου είναι απολύτως δύσκολο να υπακούσω και να υπηρετήσω την παραίνεση:

ψήφισε τον "δικό σου" άνθρωπο....

©Assimina

νόστος .

2010-10-30T11:39:00.004+03:00

κι αν..

τίποτε άλλο

δε μένει...

αυτή η γλύκα

μιας προηγούμενης συναναστροφής

σε κάνει να γυρνάς

με νοσταλγία

ν' απομακρύνεσαι

με τον φόβο της ...

5*3*08

επανάληψη μέχρι νεοτέρας...

©Assimina

χαρά και θλίψη ταυτόχρονες .

2010-10-26T21:50:00.007+03:00

***

- βλέπεις αυτή την κοπέλα με τα γκρενά παπούτσια και το ίδιο χρώμα καλσόν και φούστα; Αυτή θα παίξει στη σκηνή του τέλους.

Σήμερα συνυπήρξαμε στο ίδιο βαγόνι ενός από τους συρμούς του μετρό
Σε είχα απέναντί μου και σε κοίταγα απορώντας πώς να σου φαινόταν το μονό σκουλαρίκι στ’ αφτί μου
Αξιοποίηση ενός τελευταίου χρηματικού ποσού στο πορτοφόλι του πατέρα μου όταν πέθανε
Έμοιαζες να με παρατηρείς
Προσπέρασα την απορία αποτρέποντας το βλέμμα μου από πάνω σου
Φοβήθηκα μήπως διέκρινες πίσω από τα γυαλιά ηλίου μου, πως μελετούσα το σκαμμένο πρόσωπό σου
Ανέκφραστο ωστόσο
Μόνο κάτι ελάχιστες φορές φανέρωνε μια δυσφορία
Από τη ζέστη, υπέθεσα
Η κυρία που πριν λίγο μπήκε, φορούσε μια κατακόκκινη εσάρπα σαν μπλούζα
Τα πλαϊνά κατέληγαν ασύμμετρα καλύπτοντας μεγάλη επιφάνεια από τους μηρούς της
Δεν είμαι σίγουρη πως το πρόσεξες
Πως την πρόσεξες
Μήτε και τον νεαρό με το ριγέ μακό σε χρώματα ψυχρά και τον λεκέ του ιδρώτα στη μασχάλη
Εκείνον που έγειρε το κεφάλι κουρασμένος στη χειρολαβή
Μόνο οι δυο κυρίες με βαρύ για τον καιρό ένδυμα και τα καλοχτενισμένα πλην ντεμοντέ, κεφάλια, έμοιαζαν να μην έχουν κάτι σε άμεση διεκπεραίωση ή ψυχικό φόρτο
Όμως κι αυτές δεν γελούσαν
Ούτε καν οι φοιτητές δίπλα μου με τις κουβέντες σχεδόν σε επαφή με το αφτί μου
Μια στιγμή ο νεαρός αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει ένα ερώτημα μόδας
Καλά τα κατάφερε παρά το γυναικείο της συζήτησης
Κι αυτοί δεν γελούσαν
Κανείς δεν γελούσε
Βάρυνα
Αισθάνθηκα να αποθέτετε πάνω μου την αποστέωση των συναισθημάτων σας
Στον επόμενο σταθμό και μετά από δυο τρεις παράδρομους απαλλάχτηκα από το βάρος
Ελάφρυνα και χώρεσα σε στενότατα δρομάκια μιας παλιάς ιστορίας πάνω σε ένα ζευγάρι δίπατα παπούτσια επικίνδυνης για τα σοκάκια επιλογής
Ανηφόρισα έκπληκτη για της κάθε στροφής το επόμενο
Μια μουτζούρα σε κάποιο τοίχο δέσμευσε την διάθεσή μου για παραπάνω ώρα από ότι άλλο
Σαν στίχος σβησμένος επειδή απότυχε να συνθέσει τον λόγο του
Κι οι μουτζούρες; Χρώματα επάλληλα χαράς και ταυτόχρονης θλίψης….
Αύριο έχω γενέθλια
Άνθρωποι κι ήχοι υποδηλώνουν την ψυχή των κτηρίων
Η εγκατάλειψη, όπου υπήρχε, ταυτότητα ιστορίας
Ασβεστωμένα δρομάκια, τοίχοι αμοντάριστοι, πόρτες ανοιγμένες στις αυλές
Ζωή σε πλήρη ανάπτυξη στη γειτονιά
Εγκαταλείπω τα σοκάκια ακουμπώντας με εμπιστοσύνη και συνενοχή την ελαφράδα της διάθεσής μου στο τελευταίο δρομάκι
Δρόμοι αξιοποιημένοι κι άψυχοι κατά περίεργο τρόπο
Επιλέγω τον επόμενο συρμό
Ακουμπώ κουρασμένη στο κάθισμα
Τα τζάμια αντανακλούν το κενό
Της ψυχής

- βλέπεις αυτή την κοπέλα;
Γκρενά παπούτσια μπαλαρίνας
Καλσόν στο ίδιο χρώμα. Όμοια η φούστα.
Μπλε σκούρα μπλούζα και σακάκι κοντό στο ίδιο μπλε
Δευτερόλεπτα πριν τη στάση που θα κατεβεί, βγάζει μια μικρή βούρτσα και χτενίζει τα μαλλιά της
Μαύρα σε κοντό καρέ, σγουρά
Το τζάμι αντανακλά την κοκεταρία της
Κάνει μια κίνηση να δώσει αέρα στη φράντζα πάνω στο μέτωπό της
Την ρίχνει προς τα μάτια
Κατεβαίνει
Μαζί της και το ψήγμα γυναικείας φιλαρέσκειας
Αύριο έχω γενέθλια
Πότε έκρυψα τη δική μου;…

(Πέμπτη
21*10
Πλάκα)

η αναφορά του κειμένου κι η φωτογραφία,
από βόλτα στα Αναφιώτικα

©Assimina

ήθελα μόνο να πάω παρακάτω...

2010-10-22T00:01:00.003+03:00

ήθελα μόνο να πάω παρακάτω
αυτό!

πάντοτε όμως ανακαλώ πρώτα, ως εύκολα, όσα με συγκροτούν κι εκείνα που με ενηλικίωσαν....

"Καρυάτιδες Ι"

"Καρυάτιδες ΙΙ"

κι ένα δώρο...

σε μένα

αλλά και την διαδικτυακή μου προσωπικότητα

που κλείνει σήμερα μια εξαετία ζωής συνολικά κι ολόκληρη

μέσα στην πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα

©Assimina

του Όμικρον και του Ωμέγα .

2010-10-17T12:33:00.002+03:00

πόσοι άραγε μάστορες επιδέξιοι χρειάστηκαν
και καλούπια
για να σμιλέψουν
τούτη την απόλυτη στρογγυλάδα στο γράμμα
φιαγμένο λες
για να γλιστρούν από πάνω του οι συναισθήσεις
αγέρωχο σαν άψυχο
τόσο που πεισμώνεις να το κατακτήσεις..
κι αν αυτό ποτέ συμβεί
τούτο γλυκαμένο
τα ημισφαίριά του προσφέρει
σαν αγκαλιά που βρήκε αυτό που πόθησε...

©Assimina

ζόφος .

2010-10-17T12:25:00.003+03:00

στον ύπνο μου απόψε
έγραφα ένα ποίημα με φωνή
άλλοτε βάθαινε
κι άλλοτε καθυστερούσε μιαν αναπνοή
ύστερα βιαζόταν
να βγει η αγωνία
για να ησυχάσει κατόπιν
σαν έβγαινε
συνέχιζα για ώρα
έτσι έμοιαζε
καθώς δεν μπορούσα να μετρήσω παρά
τα λόγια

ένας αιφνίδιος θόρυβος
με υποχρέωσε να αναγνωρίσω
τον θρήνο...

σήμερα λέω να λούσω τα μαλλιά μου από νωρίς
με μαστίχα
κι ίσως περάσω μια υποψία ροδόνερο στα μάγουλα
ελπίζοντας τον ζόφο να φοβίσω...

©Assimina

Γυναίκα Η .

2010-10-10T14:21:00.004+03:00

*******

το τηλεφώνημα .

Στα φτωχικά που κι αυτός ο σπάνιος πλούτος ψυχής θάβεται κάτω από την αγωνία του καθημερινού, ο έρωτας κρέμεται στο γαντζάκι πίσω από τη πόρτα δίπλα στο παλιωμένο ρούχο, ξεχασμένος.

Τι έχουν να πουν δυο άνθρωποι που δεν γνωρίζονται ούτε καν φυσιογνωμικά, αυτά αντάλλασσαν από τηλεφώνου ο καθένας με ότι τον χαρακτήριζε.

Εκείνος, γερμένος στο ακουστικό να κρύψει την αμηχανία του ή να χρωματίσει αισθαντικά την αίσθηση του άβολου. Εκείνη, όρθια βηματίζοντας μέσα στο δωμάτιο, απαντούσε χαμηλόφωνα, διστακτικά, με ελάχιστα κενά μέχρι να σχηματίσει την αντίδραση της στα λεγόμενα του συνομιλητή ή να μετρήσει την αλήθεια και τη αυθάδεια τους.

Δωμάτιο μονόκλινο κατά παραγγελία, στο ξενοδοχείο της επαρχιακής πόλης. Το φτηνότερο, ανάμεσα σε ένα κεντρικό δρόμο και δυο δευτερεύοντες. Απέναντι, άλλα ξενοδοχεία, καλύτερα ή χειρότερα, το καθένα με τη δική του πελατεία κι ιστορία.

Οι λεκέδες στον τοίχο ανυπόφοροι. Ένας καθρέφτης τους διέκοπτε αποφασιστικά. Το μικρό τραπεζάκι με χρέη γραφείου ή τουαλέτας για καλλυντικά, δίπλα στο μονό σκληρό κρεββάτι. Τα σκεπάσματα, τουλάχιστον αυτά, καθαρά. Μια ντουλάπα απέναντι κι από πάνω ένα αιρκοντίσιον τοποθετημένο σαφώς σε λάθος θέση αφού σημάδευε κατευθείαν το κορμί σαν το άνοιγες. Η ζέστη πολλή. Η υγρασία την ανέβαζε σε όρια πνιγμού.

Είχε ζητήσει μονόκλινο για καλύτερη τιμή και εσωτερικό για να αποφύγει το θόρυβο της κεντρικής λεωφόρου. Στο απέναντι δωμάτιο δυο φοιτήτριες από αυτούς τους αρνητές του προσωρινά μόνιμου. Δίπλα της, δυο μετανάστες πιθανόν Πακιστανοί, που φώναζαν μ’ όλη τη δύναμή τους λες και διαπερνώντας η φωνή τούς τοίχους θα έφτανε δυνατή η ελπίδα στο μάγουλο των αγαπημένων να δώσει το φιλί της απόστασης.

Ήταν η τρίτη μέρα της στην πόλη. Την επομένη κι αφού είχε ολοκληρώσει τον σκοπό της επίσκεψης της στην πόλη, θα αναχωρούσε. «Αν και δεν είναι πρέπον να κάνω εγώ την αρχή, σας αφήνω το τηλέφωνό μου. Αν κι εσείς θέλετε, θα χαρώ να συναντηθούμε να μιλήσουμε από κοντά. Θα βρίσκομαι στη πόλη σας δυο μέρες ακόμη», είχε στείλει μήνυμα στο mailbox του άντρα το πρώτο απόγευμα. Και δεν ήταν ο μόνος παραλήπτης ενός τέτοιου μηνύματος. Υπερνικώντας αναστολές και καχυποψία, από ένα διάστημα και μετά, έδωσε το δικό της στίγμα στις διαδικτυακές επαφές της. Τι πιο όμορφο να γνωρίζεις ανθρώπους;

«Μου αρέσει η φωνή σου» τον άκουσε μια στιγμή να λέει ανάμεσα σε μια σειρά αστεϊσμών κι αφού είχε ήδη δηλώσει την αδυναμία τού να βρεθούν από κοντά.
Πέρασε τα δάχτυλα της στο περίγραμμα του ντεκολτέ της ακραγγίζοντας το σώμα της. Δεν απάντησε. Έφτασε μέχρι το παράθυρο που έβλεπε στο στενό. Τράβηξε τις κουρτίνες και το άνοιξε. Ο θόρυβος την έπνιξε. Οι μηχανές από τη βιοτεχνία απέναντι, δεν έδειχναν έλεος στη διάθεση των ανθρώπων. Οι κοπτοραπτούδες σκυμμένες πάνω από τη δουλειά τους φάνταζαν εξαρτήματα των μηχανών. Οι λεκέδες στο τοίχο του κτηρίου μαρτυρούσαν αδιαφορία. Μερικά περιστέρια φώλιαζαν στα πρεβάζια. Κάποια τζάμια σπασμένα. Η κίνηση σε δυο επίπεδα.
Για λίγο η σκέψη της ξέφυγε από το τηλεφώνημα. Μετεωρίστηκε στο διάκενο μέχρι τους απέναντι. Ο θόρυβος ανυπόφορος. Έκλεισε το παράθυρο ανόρεχτα. Είχε ανάγκη από αέρα. Όση ώρα συνομιλούσαν ένοιωθε τη φωνή του να χαϊδεύει το μάγουλό της, να την τραβά στα βάθη της, να την τραμπαλίζει στους κυματισμούς της. Κι όπως ήταν όρθια και βημάτιζε, έσκυβε που και που το κεφάλι σα να δέχεται φιλί στη ρίζα του ώμου της, έπλεκε μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά της, χαμογελούσε. Δεν απάντησε. Το κενό στη συνομιλία κράτησε μερικά δευτερόλεπτα παραπάνω από όσα αρκούσαν για να προσδιορίσει τη διάθεση του συνομιλούντος και τη δική της. Να ορίσει την αντίδρασή της. Έπειτα, δήλωσε ευγενικά τον τερματισμό της συνομιλίας. Χαιρέτισε. Το ίδιο κι εκείνος.

Μια αδιόρατη μελαγχολία στο χρώμα της φωνής του, ένωσε τις διαθέσεις τους.

Οκτώβρης και χειμωνιάζει, σκέφτηκε την άλλη ημέρα σπίτι της. Κι έγειρε τη πόρτα να ξεκινήσει το συγύρισμα από το δωμάτιό της. Το κλειδί, χαλαρό στη κλειδωνιά, έπεσε με θόρυβο στο πάτωμα και, καθώς έσκυβε να το σηκώσει, κάτι της φάνηκε να αντανακλάται στο πίσω μέρος της πόρτας δίπλα στο παλιωμένο ρούχο ξεχασμένο, ποιος ξέρει από πότε, στο γαντζάκι. Χαμογέλασε. Διέκοψε βιαστικά τη δουλειά της. «Κι εμένα μου άρεσε η φωνή σας.», σημείωνε στο mail που θα έστελνε.

Έπειτα, άνοιξε το σημειωματάριό της κι έγραψε τους τέσσερεις πιο όμορφους στίχους της.
Ήταν για τους απέναντι…

Στα φτωχικά που κι αυτός ο σπάνιος πλούτος ψυχής θάβεται κάτω από την αγωνία του καθημερινού, ο έρωτας κρέμεται στο γαντζάκι πίσω από τη πόρτα δίπλα στο παλιωμένο ρούχο, ξεχασμένος. Και βαδίζει η ζωή, ξεχασμένη κι αυτή, το δρόμο της. Άλλοτε ψάχνοντας κι άλλοτε κατασκευάζοντας έρωτες να την κρατάνε ζωντανή. Αλλοίμονο σε ‘κείνους που τους προσπερνάνε ._

©Assimina

ο νεροχύτης .

2010-09-25T11:11:00.000+03:00

( η σκηνή απαιτεί ένα θηλυκό κι ένα αρσενικό
πάντα οι σκηνές απαιτούν ένα θηλυκό κι ένα αρσενικό
ακόμη και στη περίπτωση που αυτό δεν γίνεται άμεσα φανερό σαν σάρκα, υπονοείται στα κείμενα μονολόγων είτε διαλόγων ακόμη κι αν πρόκειται για έννοιες με διακριτό το περιεχόμενο και τον ρόλο τους σε θηλυκό ή αρσενικό )

Χαζεύω τις κινήσεις σου
Μεθοδικές και ήρεμες, ξεδιπλώνουν τη διάθεσή σου

Χάνομαι στην ώρα που σου παίρνει για τα αρχικά

Ιεροτελεστία

Ζηλεύω τα αγγίγματά σου στα πλαϊνά

Πότε αέρινα απαλά κι άλλοτε, μανιωδώς αγριεμένα όπου χρειάζεται να πιέζουν

Αυτές οι εναλλαγές..

Κι ύστερα, λόγια

Σκέψεις πριν από αυτά κι έπειτα τα λόγια

Σα ρυάκια που δένουν το ποτάμι

Λιγνά κι άβροχα, πλημμυρίζουν αιφνιδιαστικά, απρόοπτα και δυσανάλογα με το μέγεθός τους

Χωρίς να αντέχουν τη δύναμή τους και σαν να μη την γνωρίζουν

Αδιαφορώντας κάπως για τις επιπτώσεις

Ξεχύνονται στον φιδίσιο δρόμο του καθορισμένου
Λόγια

Σκέψεις πριν απ’ αυτά

Θυμωμένες ηχηρές κι ανίσχυρες κατόπι

Απαξιωτικές βιαστικές

Κυκλώνουν αγριεύουν περιφρονούν

Κι έπειτα τρυφερές καρτερικές της προσμονής του αόριστου

βαθειές

όπως η φωνή του εκφωνητή σε βραδινή εκπομπή μοναχική

επηρεασμένη από το τσιγάρο και την κούραση που γυρεύει χάδια

Ζηλεύω τα αγγίγματά σου στα πλαϊνά

Εκείνα που σημαίνουν το τέλος

Γυρεύω τότε να είμαι το αντικείμενο

Αποδέκτης αυτών των εναλλαγών σου

Χαζεύω τις κινήσεις σου

Ιεροτελεστία

Ζηλεύω τα αγγίγματά σου στα πλαϊνά

Φροϋδικά αν το ‘παιρνα

Για έρωτα σφοδρό

Για πάθος ασίγαστο

Ανεκπλήρωτο θα έλεγα πως πρόκειται

Πως αλλιώς να εξηγήσω

Ύφος

Δύναμη

Θυμό

Ένταση και την σίγασή της

Την αγαλλίαση όπως χρωματίζει το πρόσωπό σου όταν παραδίδεις τα χέρια σου στις υπηρεσίες μιας λευκής πετσέτας

Ζηλεύω τα αγγίγματά σου στα πλαϊνά
φροϋδικά αν το 'παιρνα...

Μα δεν πρόκειται παρά …

για τον νεροχύτη σου ._

©Assimina

το μαξιλάρι .

2010-09-21T17:20:00.003+03:00

πόνο άλλον τόσο μεγάλο
στη ζωή του δεν εγνώρισε
παρα τις στιγμές που πάνω του
τις σκέψεις μου ακουμπάω

τι κι αν
στα χέρια ανάμεσα
στην αγκαλιά μου το παίρνω
σα μωρό να το ησυχάζω

το πρωί
σα λεπίδες απο μαχαίρια κοφτερά
στεγνώνουν στον αέρα
χολιασμένοι κρύσταλλοι σχέσεων
σταλαγμίτες ονείρων
κι οστά ερώτων πεθαμένων

©Assimina

η φωτογραφία .

2010-09-19T10:23:00.010+03:00

Όπως
πρωί πλενόμουν
κι έβλεπα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη
να μια ωραία γωνία λήψης, σκέφτηκα
Έτσι που
στα τρία τέταρτα εκείνο
κι οι μπούκλες
ελεύθερες ακόμη
από τις επιταγές της τσατσάρας
γλύκαιναν τις γραμμές του μετώπου
Μια
να κρύψει είχε αναλάβει
με τη σκιά της
εκείνες των ματιών
όταν ταυτόχρονα
η συμβολή σκιάσεων
συγκάλυπτε τα περιττά που βαραίνουν το σαγόνι
Τα μάτια
αφιερωμένα στις αισθήσεις
κι ελαφρωμένα από συναισθήματα
αποκάλυπταν όλη την απλότητα που είχες ανιχνεύσει πάνω μου
Να την στείλω, είπα

Έπειτα...
γιατί τόση απάτη για να με θελήσεις;

©Assimina

δέκα .

2010-09-15T17:36:00.007+03:00

όχι! δεν αφορά τη γνωστή σε ορισμένους ταινία με την Μπο Ντέρεκ

είναι ένα παιχνίδι στο οποίο με κάλεσε η φίλη agrampeli

ο Σεπτέμβρης κυλά μέσα σε μια περίεργης υφής μελαγχολία που έχει να κάνει με το σχολείο

δεν είναι αυτό που φαντάζεστε και που κι εμένα επισκέπτεται όπως πολλούς

έχει να κάνει με τη μελαγχολία που προκαλεί η διαπίστωση του άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε ή άλλα λέμε κι άλλα πιστεύουμε και δεν αφορά την πολιτεία...

μέσα σε αυτή την κατάσταση μου είναι κομματάκι δύσκολο να ανταποκριθώ με κέφι και τσαχπινιά που το περιεχόμενο του παιχνιδιού βοηθά να αναδειχθεί

νάμαι λοιπόν λιγάκι σκέτη

δέκα πράγματα που αγαπώ...

τους ανθρώπους, δίχως περαιτέρω σχόλιο ή διασαφήνιση

τα μέσα μαζικής μεταφοράς και κυρίως τα τραίνα, γιατί μου προσφέρουν την
ευκαιρία να βρίσκομαι κοντά σε άλλους διαφορετικούς από εμένα ανθρώπους και να μελετώ τα πρόσωπα και τη συμπεριφορά τους

αγαπώ τα μάτια των ανθρώπων
το ίδιο και τα χέρια
κάθομαι και χαζεύω τις κινήσεις, το ύφος, τα στολίσματά τους
διαβάζω τα μηνύματα που "στέλνουν"

την ανατολή
σημαίνει την αρχή
αγαπώ την αρχή των πραγμάτων
κι η ανατολή είναι τέτοια

την αλήθεια και κατά συνέπεια την ειλικρίνεια
το ίδιο και την
ντομπροσύνη

το δίκαιο

τα μολύβια μου
όχι των ματιών κι ούτε εκείνα που ζωγραφίζουν
τα απλά μολύβια συνήθως faber

να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά και την πλάτη

τις αναμνήσεις μου

τη ζωή με όλες τις εκφάνσεις της

την μουσική κυρίως ροκ, λαϊκή, έντεχνο ελληνικό

αυτά!!!!

για την συνέχεια θα έπρεπε να εμπλέξω ακόμη δέκα νέα άτομα, μα καθώς εδώ και καιρό δεν δραστηριοποιούμαι στο χώρο κι οι περισσότεροι έχουν ήδη λάβει πρόσκληση, λύνω τη σύμβαση κι ας συμμετάσχει όποιος θέλει ...Τάκη :)))

©Assimina

αποτύπωση .

2010-09-12T07:38:00.008+03:00

με τον καιρό, η σάρκα πήρε και περίσσευε πάνω από τις καμπύλες

έτσι κι αυτή, με πινέλα και χρώματα αποπειράθηκε να αποτυπώσει τα περασμένα

μωβ για αυτά που πέρασαν - ώχρα για το σώμα

τόνους του ροζ για όσα περίσσευαν

κίτρινο για το παρόν

ένα γιασεμάκι να μη λησμονήσει τα όρια του κόσμου της

κι οι άκρες του χαρτιού να διπλώνουν παίρνοντας μαζί τους το παρελθόν

εκείνο που δεν αποτόλμησε να αποτυπώσει ήταν το κεφάλι

αρνιόταν πάντα τις επεμβάσεις στα αρχειακά..

...

δισταγμός για το τέλος

αδύνατο να το καθορίσει

απροσδιόριστα ημιτελές και αυτό

...

©Assimina

η γάτα .

2010-09-04T13:19:00.006+03:00

όνομα άλλο δεν της δώσαμε
περιοριστήκαμε σε τούτο: Γάτα

ως εκ τούτου πιθανόν
που σεβαστήκαμε δηλαδή το πλήρες του χαρακτήρος της
ελεήμων εστάθηκε
χαρίζοντας καθημερινά σημεία αντίστιξης
σ' έναν Αύγουστο
που παραδινόταν στη μελαγχολία .

(Χανιά
14*8*2010)

©Assimina

η γυναίκα .

2010-09-04T13:04:00.005+03:00

το κατευόδιο .

για μια στιγμή ενόμισα
πως γυναίκες της Μεσογείου όλης
μα πιο πολύ του νότου της Ελλάδας
κρέμονταν σ' εκείνη τη γκρίζα
άπλεχτη, ως τα πόδια, κοτσίδα
όπως στο κεφαλόσκαλο στάθηκε
με τα χέρια κάτω απ΄το στήθος πλεγμένα
αστόλιστη
αγέρωχη
δωρική
με μια μόνο ματιά στα πλάγια
σα για να σιγουρευτεί την απουσία
ίσως όμως και την παρουσία οικείων άλλων
ένας φόβος
μια λύπη
ένας αποχαιρετισμός
κι έπειτα το κεφάλι ίσα μπροστά
και τα χέρια ελεύθερα στο πλάι

έτσι κι εγώ
υπερβαίνοντας το από εμπειρία
λογικό συμπέρασμα
για τον χαμένο δεν εδάκρυσα
παρά για τούτη τη γυναίκα
που σήκωνε στους ώμους της τη συνέχεια

[ το πλήθος κι η σύσταση του
σου εκχωρούσε το δικαίωμα
επί συμπερασμάτων
για το ποιόν του εκλιπόντος..
αξιοσύνη - εντός κι εκτός - ]

στη Βαγγελιώ

συζ. Ανθούση Χιωτάκη ._

(Χανιά

10*8*2010)

©Assimina

η Ορσαλία .

2010-08-29T12:17:00.004+03:00

Στέκεται εκεί, μικρή κι εύθραυστη, με τους μίσχους των αγκώνων της να ακουμπάνε στα μπράτσα μιας μωβ καρέκλας για να φτάνει ο λιγοστός αέρας στις μασχάλες της. Ένα ροζ κουφετί φουστανάκι σκεπάζει το λιγνό κορμάκι της και μια ανεπαίσθητη άσπρη ρίγα στολίζει τον πικεδένιο της γιακά. Στο λαιμό της περασμένο με λεπτή ασημένια αλυσιδίτσα, ένα ελάχιστο κόκκινο ρουμπινάκι, ίσα να ταιριάζει στο λακκάκι της βάσης του.

Τα μάτια της, δυσανάλογα μεγάλα στις διαστάσεις του προσώπου της, κάρβουνο να γράφεις. Το στόμα της λεπτό, άχρωμο θα έλεγες, παρέμενε κλειστό όσο τη κουβέντα μονοπωλούσε το μικρότερο αγόρι δίπλα της, ντυμένο, αυτό, σε συνδυασμό αντίστροφο προς το δικό της. Άσπρο κοντό παντελονάκι και μπλουζάκι με μια ανεπαίσθητη ροζ κουφετί ρίγα στα πλάγια.

11 χρονών παιδί και συνεργαζόταν σαν ενήλικας με το γονιό του. Προικισμένη με όλους τους μηχανισμούς της ενσυναίσθησης, υπέμενε καρτερικά μέχρι να τελειώσει η μητέρα της τη δουλειά της πάνω της. Την χρησιμοποιούσε ας πούμε σαν μοντέλο για το έργο της. Η συνεργασία απέδωσε τα μέγιστα και παραπάνω και τότε η Ορσαλία μπόρεσε επιτέλους να χαλαρώσει όσο φυσικά της το επέτρεπαν οι μηχανισμοί της…

Κυρίες και κύριοι.. η Ορσαλία μου!!!!

Της το χρώσταγα από πέρυσι που με εμπιστεύτηκε. Η αλήθεια βέβαια, είναι πως την επέλεξα μετά μεγίστης προσοχής και κατόπιν πολύωρης και σοβαρής έρευνας αγοράς.
Βλέπετε, ότι με εμπόδιζε να μεγαλώσω σαν παιδί ή έφηβη κι αγωνιζόμουν να αποτινάξω, στα ενήλικά μου χρόνια το έχω ενσωματώσει στη προσωπικότητα και συμπεριφορά μου. Έχω γνώμη. Ακριβώς όπως είχε κι η μάνα μου. Και πρωτοβουλία. Ακριβώς όπως κι εκείνη. Με αυτά τα στοιχεία κι ένα χαμόγελο ευαρέσκειας, προσέγγισα γνωστό κατάστημα για να επιλέξω το notebook που μου έδινε δικαίωμα το πιλοτικό πρόγραμμα Υπουργείου – ΕΣΠΑ. Αφού εξήντλησα σε διεξοδική έρευνα περί των χαρακτηριστικών του θυμικού όλων των notebook που πόζαραν στα ράφια του καταστήματος –παράλληλα εξήντλησα και την υπομονή του υπαλλήλου τον οποίο όμως κατόπιν δεν ξέχασα να παινέσω στη διεύθυνση του μαγαζιού- αποφάνθηκα με ένα και μοναδικό κριτήριο, το χρώμα. Άλλωστε, όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά κάπου υπολείπονταν, κάπου περίσσευαν.

Έτσι, βρεθήκαμε η Ορσαλία κι εγώ στον έξω του μαγαζιού κόσμο, να προασπίζεται η καθεμιά μας τον χαρακτήρα και τις ανοχές της. Κάποια στιγμή, επήλθε η ποθητή αποδοχή κι από τις δυο πλευρές, οπότε περάσαμε και στη φάση η μια να υπερασπίζεται την άλλη σε βασικές διαδικασίες. Αρμονική συνύπαρξη με ελαφριές έως τότε ευθύνες.

Τις ημέρες όμως αυτές τις τελευταίες του Αυγούστου, κι όσο η μεγαλύτερή της αδελφή, η Ηλέκτρα, τελεί σε πλήρη χαύνωση στη ραστώνη της μεγάλης ζέστης δίπλα σε μια στέρνα, η Ορσαλία δούλεψε μαζί μου υποδειγματικά σε έργα μεγάλων απαιτήσεων. Αποθηκεύσαμε 116 διαφάνειες με μορφη αρχείων jpg και, χρησιμοποιώντας 77 από αυτές και δυό μουσικά κομμάτια ΜΡ3, φιάξαμε ένα βίντεο δουλεύοντας 4 συνεχόμενες ώρες και με πολλές, πάρα πολλές δοκιμές και παράλληλες εργασίες.

Ε! νομίζω πως της χρώσταγα αυτή και την τέτοια αναφορά…

Ορσαλία, χαλάλι βρε που χαράμισα τις προσφορές του carrefour σε σαλαμάκια κι άλλα τινά προκειμένου να συμπληρωθεί το ποσόν στην αξία του προϊόντος στην τιμή της προσφοράς εκ μέρους των φορέων… όσο θυμάμαι τα ματάκια του Σάκη: ο μπαμπάς μου κυρία μου το πήρε! Και τη τσαντούλα.. με τα υπόλοιπα πήρα αυτά τα αθλητικά… … …. …

******* ******* *******

2 Σεπτέμβρη του 2010

"Διονυσία Μπάκα

τώρα

τέλος!!!"

αν κατάλαβα καλά,

άκουσα την τελευταία εκπομπή της Διονυσίας Μπάκα

στον Μελωδία

λυπάμαι

λυπάμαι πολύ

εύχομαι να βρεθεί άνθρωπος να σταθεί ισότιμα στη γλυκύτυτα που εξέπεμπε η συγκεκριμένη στα πρωινά μας ξεκινήματα

έχει κανείς διανοηθεί πόσο μα πόσο χρήσιμο και λειτουργικό είναι ένα τέτοιο ξεκίνημα;

πάω να αντιγράψω αυτό το σχόλιο και σε παλιότερο ποστ μου που σήμερα είχε την τιμητική του καθώς πολλοί φαίνεται ήσαν εκείνοι που έψαξαν την Διονυσία διαδικτυακά...

καλή τύχη Διονυσία Μπάκα...

καλή τύχη!!!!...

©Assimina

ο Αύγουστος υποχρεώθηκε να κρατήσει τη ψυχή του μισόκλειστη .

2010-08-22T10:15:00.008+03:00

Αύγουστος

(λάδι σε καμβά
Χανιά 2010

ημιτελές)

Αυτός ο Αύγουστος δεν έψαυσε το κορμί του, μήτε κι ερωτεύτηκε όπως κατά κύριο λόγο συνηθίζεται τις μέρες της μεγάλης ζέστης. Μόνο κοίταζε παρατηρώντας τα σκαθάρια στη στέρνα, κι έβγαζε συμπεράσματα για το ποιο είναι τ’ αρσενικό και ποιο το θηλυκό από τη συμπεριφορά στους έρωτές τους. Τα μεσημέρια πάλι, την ώρα που κούφωναν τα πατζούρια στη κάψα του μεσημεριού, γλύφοντας τη γεύση ενός γερασμένου δαμάσκηνου ανάμεσα στα δάχτυλα του, αναζητούσε σε φτηνά ρομάντζα την αναστάτωση που προκαλεί η προσπάθεια από το ταίριασμα των ανθρώπων. Ξεχνιόταν.

Με την αμηχανία παιδιού προσεγμένου απο γονείς, αυτός ο Αύγουστος επιθύμησε να σπάσει δεσμά και δεσμεύσεις, το αναπότρεπτο...
Ένα δειλινό, αποφάσισε να χαρίσει τα νιάτα και τη ζωηράδα του σ’ ένα μεσήλικα να την χρησιμοποιήσει στα όνειρά του. Μα εκείνος λυπήθηκε τόσο πολύ τη ζωή που δεν αιτιολογούσε που ούτε και άγγιξε το δώρο. Έτσι, ο Αύγουστος έμεινε με κάτι που δε θα καταλάβαινε στη διάρκεια της επικυριαρχίας του και τη νεότητά του. Το αίσθημα του κενού και του μάταιου.

Μέσα στη χαύνωση του άσκοπου και του εφήμερου πέρασε τον καιρό του. Ξημέρωσε και νύχτωσε στο εφήμερο του κόκκινου άνθους ενός ιβίσκου.
Κάποιες φορές, μάζευε τα μακριά σκούρα μαλλιά του αλογοουρά και ξεκινούσε να συναντήσει την έξαψη. Σε μια από αυτές τις περιπτώσεις, μάτωσε τη χούφτα του στο απομεσήμερο του έρωτα κι από φόβο, αντί να γλύψει το αίμα της μικρής πληγής, το σκούπισε στα σεντόνια του. Ευθύς, μια παπαρούνα έδωσε σχήμα στο γεγονός κι απόμεινε να το θυμίζει. Τότε ήταν που το κορμί του μυρμήγκιασε όπως η θάλασσα στο άγγιγμα του ζέφυρου. Έπειτα, ησύχασε όπως σε όλη τη διάρκεια. Μόνο ένα βράδυ, μεσάνυχτα προχωρημένα, ξύπνησε αιφνίδια και φώναξε με το ύφος μικρού παιδιού που προσπαθεί να ερμηνεύσει το αναίτιο, θέλω να σε δω! Μου λείπεις! Μα σύντομα ξεχάστηκε ακριβώς όπως ξεχνάει ένα τέτοιο παιδί.

Αυτός ο Αύγουστος ντράπηκε να γελάσει από ενοχές στο αναπόφευκτο και τη δυστυχία. Συχνά ωστόσο, διέκρινες και σαφή σημάδια αμηχανίας καθώς οι προηγηθείσες καταστάσεις του καταλόγιζαν πράγματα ανυπόστατα. Από μια δε πεποίθηση ικανότητας ελέγχου των πάντων, μεταμορφωνόταν σε ενήλικα και τρόμαζε με την εικόνα του φαλακρού εαυτού του στον καθρέφτη. Τότε ήταν που κατέφευγε στο γαλάζιο του νερού απομυζώντας όση ενέργεια του αναλογούσε κι ακόμη πιο πολύ στερώντας την ίσως από άλλους. Άλλες φορές πάλι, έσμιγε στον ορίζοντα με τα πλεούμενα και τα δελφίνια που τα συνόδευαν. Ταξίδευε.
Μοναδικό του σκάφος με πληρότητα ηδονής, το μέλωμα στον ουρανίσκο του ενός ώριμου σύκου. Δυο τρεις φορές κι η αλμύρα της θάλασσας. Σε μια από αυτές, έγλυψε το αλάτι στο μπράτσο του, πράγμα που, επειδή του άρεσε, γύρισε να επαναλάβει κι από το άλλο. Εκεί, κι όπως αναρρίγησε νοιώθοντας το νερό ν' αδειάζει από τον ακουστικό πόρο, τον πήρε ο ύπνος γερτόν σα το μισοφέγγαρο του ουρανού του.

Μια μικρή μαύρη γάτα τριβόταν στα πόδια του. Θέλεις να μ’ αγαπάς; έμοιαζε να ρωτάει.

Πιο πέρα ένας σκύλος αλυχτούσε είτε από μοναξιά, είτε από επερχόμενο θάνατο.
Ο Σεπτέμβρης στο βάθος, φόρτωνε ήδη μέδουσες και κόκκινα σταφύλια.

Ο Αύγουστος υποχρεώθηκε να κρατήσει τη ψυχή του μισόκλειστη .

©Assimina

παράλειψη και μια συμπλήρωση:

ξέχασα,

κακώς,

να αναφέρω πως

η γυναικεία φιγούρα

προσπάθησε να μιμηθεί την αντίστοιχη

απο πινακα του Παύλου Σάμιου

όπως τον είδα δημοσιευμένο στην Ελευθεροτυπία.

όχι πως το πέτυχε δηλαδή...

η συμπλήρωση..

εντός του κειμένου

από τις αρχικές σημειώσεις μου

που λησμόνησα να συμβουλευτώ